Recensie

Elkaar te lijf met honende opmerkingen en humor

Drama

Een groep vrienden komt samen om de as van een van hen te verstrooien. Al snel ontaardt de reünie in sarcasme en verwijten.

Zeven maanden na de dood van Kas komt een groep vrienden bijeen om zijn as uit te strooien. Vroeger zaten ze in een rockband, foto’s van hun triomfen openen Kleine ijstijd. Wie opgroeide in de jaren tachtig herkent misschien Peter te Bos, de zanger van Claw Boys Claw. Veel van hun muziek staat op de soundtrack, vol andere aanstekelijke nederrock.

De reünie van de vijftigers, een labbekakkerige generatie, ontaardt al snel in sarcasme, verwijten, onthullingen over hun overspelige verleden en afgunst op de jonge vriendin van een van hen. Deze Delphina speelt een cruciale rol in het verhaal, al was het maar omdat zij met een cameraatje interviews met iedereen afneemt over wat Kas voor hen betekende – beelden die door de in tien dagen gemaakte film zijn gestrooid.

Lees ook: De inspiratie voor ‘Kleine ijstijd’ is ‘The Big Chill’, monument voor babyboomers

Het scenario van Paula van der Oest en Rifka Lodeizen volgt redelijk gebaande paden. Dat wordt voor een groot deel tenietgedaan door het spelplezier van het acteursensemble, onder wie Van der Oests zoon Thijs Boermans. Wat vooral beklijft zijn de honende maar erg grappige opmerkingen waarmee de vrienden elkaar te lijf gaan. Desondanks zijn ze vrienden voor het leven, voor altijd verbonden door hun gedeelde verleden en hun muziekliefde.