Recensie

Een millennial die géén medelijden verwacht

Tragikomedie

Het titelpersonage in ‘Daphne’ verwacht niets van anderen en al helemaal niets van de wereld. Een welkome aanvulling op de bestaande clichés over millennials.

Emily Beecham als Daphne.

‘Praat er dan over”, wil je als kijker continu roepen tegen de 31-jarige Daphne. Het maakt niet uit met wie, maar vertel het iemand. Maar ze doet het niet. Dramedy Daphne is kort samen te vatten als ‘egocentrische millennial ontdekt dat het leven eindig is’.

In de meeste tv-series over twintigers en vroege dertigers zoals Girls hebben personages het er behoorlijk moeilijk mee te accepteren dat eigenlijk niemand op hen zit te wachten. Ze hebben altijd gehoord dat de wereld aan hun voeten ligt; het tegendeel is het geval. Die worsteling maakt hen vaak irritant én geestig. Het titelpersonage in Daphne is aanstootgevend en vermakelijk door exact het tegenovergestelde. Ze verwacht absoluut niets van anderen, en al helemaal niet van de wereld. Het is een welkome aanvulling op de bestaande clichés over millennials. Hoewel ook Daphne niet ontkomt aan een oor-tatoeage en voorliefde voor kwaliteitskaasjes.

Als Daphne getuige is van een gewelddadige steekpartij, bereiken haar cynisme en afstandelijkheid een nieuw hoogtepunt. Ze omarmt nog meer haar hedonistische levensstijl en strooit bijtend quotes over liefde, terwijl ze een lijntje snuift of het zoveelste drankje achteroverslaat. Als haar baas op een avond een gesprek begint over haar favoriete filosoof Slavoj Zizek, komt het niet eens bij haar op dat ze iets met hem deelt. Hij zal het wel hebben opgezocht om haar te imponeren. Regisseur Peter Mackie Burns en een geweldige Emily Beecham confronteren de kijker met een hippe dertiger met een groot, gapend gat in haar leven. En dat doen ze niet via eindeloos en uitleggerig geneuzel met mede-millennials, maar in geweldige scènes waarin Daphnes vrolijke hedonisme een vluchtstrategie lijkt te worden.

Behalve over een (te vroege) confrontatie met de eindigheid van het leven gaat deze tragikomedie vooral over eenzaamheid. De enige man voor wie Daphne warme gevoelens heeft is getrouwd, haar moeder kan ze niet uitstaan, haar vader is uit beeld. Het merendeel van de love interests die Daphne tegenkomt, nodigen niet meteen uit om te geloven in ware liefde. En de enige vriendin die ze nog niet uit haar leven heeft gejaagd is net zoveel met zichzelf bezig als zijzelf. Als Daphne uiteindelijk over de steekpartij begint, vraagt deze vriendin niet hoe het met haar gaat, maar begint over haar eigen partner.

Daphne nuanceert niet alleen het clichébeeld van de narcistische millennial, maar biedt ook tegenwicht aan alle geromantiseerde grotestadsverhalen. Het verbeeldt prachtig hoe niet glamoureus het wonen in een metropool als Londen of New York vandaag de dag is. Iets wat ook terugkomt in de talloze beelden van Daphne in bussen. Wie zichzelf moet financieren met baantjes onder zijn niveau, belandt niet in een mooi appartement maar ergens buiten het centrum. Het heeft wel als voordeel dat Daphne in tragikomische conversaties kan belanden met medereizigers over sport-bh’s, het laten staan van beenhaar en hoe deprimerend het leven soms is. Ook voor een millennial die absoluut niet op medelijden zit te wachten.