Recensie

De zeggingskracht van Kamasi Washington

Dat de ambitie van de Amerikaanse saxofonist Kamasi Washington ver reikt, weten we sinds zijn drie uur durende jazzepos Epic. Opvolger ep Harmony of Difference is meer een conceptalbum, met zes nummers die Washington inleverde voor de Whitney-biënnale in New York. Even lijkt hij in de eerste vijf korte nummers de koers te hebben verlegd: lichtvoetige latin, wat dikkere funk, softere meer alledaagse jazz. Een heel wat minder episch geluid dan het verlichte Epic - al zijn de titels van hetzelfde hoogdravende soort (‘Humility’, ‘Integrity’).

Als alle riffjes en motiefjes vloeiend worden verbonden in het lange slotnummer ‘Truth’ is echter weer goed voelbaar waar Washington en zijn in zeggingskracht uitblinkende solo’s op tenor voor staan. Orkestrale lyriek, mooi opgebouwde intensiteit en opnieuw de diepte van een koor dat toewerkt naar een crescendo. Een overvolle extatische stapeling die alle stijlen verbindt.