Recensie

Grizzly Bear zoekt het akkoord dat glaswerk laat springen

Concertrecensie

De band Grizzly Bear uit Brooklyn speelt een zeldzaam goed gelukte combinatie van Americana, elektronica, euforische samenzang en soms een ruige gitaar.

Grizzly Bear

Ed Droste haalt zijn broek op. Flodderig T-shirt over zijn stevige buik. Uiterlijk vertoon zal hem een worst wezen. De zanger van Grizzly Bear is gekomen om muziek te maken. Mooie, betoverende muziek. „Sorry dat ik geen Nederlands spreek”, zegt hij bij zijn dankwoord aan het publiek. „Jullie verstaan me toch wel.”

De band Grizzly Bear uit Brooklyn beoefent een zeldzaam goed gelukte combinatie van Americana, elektronica, euforische samenzang en soms een ruige gitaar. Ze hielden zichzelf schaars met maar vijf albums in vijftien jaar. Veckatimest, hun nauwelijks te overtreffen meesterwerk uit 2009, levert nog altijd de pijlers van hun set. Het piano-intro van ‘Two Weeks’ kondigde vrijdag het huzarenstuk aan: de sfeer en muzikaliteit van The Beach Boys in een moderne setting en gesublimeerd tot vier minuten.

Live zijn ze gegroeid, van een timide indieband naar serieuze professionals die in een groots decor van donzige draperieën geen noot te veel spelen. Werd er ooit zo zuiver en toch zo opzettelijk dissonant gezongen door een Amerikaanse indieband, op zoek naar dat ene akkoord waarmee je glaswerk kunt laten springen? Grizzly Bear deed het, in de door hen bewierookte akoestiek van de Utrechtse Rondazaal. Bier in plastic, gelukkig.

De Rickenbackerbas van Chris Taylor gaf de muziek een groove die je alleen met een Rickenbacker krijgt, zoals de Remington altijd de beste typemachine zal blijven en muziekcassettes van BASF moeten zijn. Grizzly Bear heeft het schijnbaar moeiteloze vermogen om oude en nieuwe muziek met elkaar te verbinden, tussen de smachtende zang van ‘Losing All Sense’ en het complexe ritme van ‘Fine For Now’.

Ed Droste haalde zijn broek nog maar eens op, voordat hij met ‘Sun in your Eyes’ een symfonische overrompelingskracht op de meewiegende zaal losliet. Grizzly Bear was er weer zo een: een band die je niet had mogen missen.