Recensie

‘Noem ons de halal Gauchos’

Foto Rien Zilvold

Ongeveer op de plek waar wij nu zitten, uitkijkend over het Tiendplein waar West-Kruiskade en 1e Middellandstraat naadloos in elkaar overgaan, hingen we ooit aan de bar van café De Drie Ballons, toentertijd een begrip onder artistiekig en hippig Rotterdam. Op zijn site pocht Madera House dat het is gevestigd op een van de hipste locaties van Rotterdam en eigenlijk klopt dat — na jaren van versloffing — wel weer.

Op hetzelfde rijtje (de voortzetting van de rooilijn van de West-Kruiskade) vind je nu de restaurants Ilya (Turks) en Ryad (Marokkaans) en op de kop van het plein zit Holy Smoke in een pand dat lang leegstond. Op mooie dagen zitten de terrassen vol. Nu zien we jongelui met mutsen op in de weer met witte bakken waar straks bomen in komen te staan, een kunstproject, begrijpen we.

We wilden Marokkaans eten en omdat het hier altijd vol zit met Rotterdammers van Marokkaanse afkomst, koersten we op Madera House. Bij nader inzien vragen we ons af of we wel de juiste keuze maakten. De inrichting is licht en modern en de kaart biedt enkele greatest hits uit de internationale keuken. Alleen al bij de voorgerechten treffen we een caesarsalade (Amerikaans), een Japanse beef-salade, carpaccio (Italiaans) en gamba’s al ajillo (Spaans). Misschien dat je de gegrilde groenten met courgette, aubergine en olijven Marokkaans kunt noemen, maar wat doet die feta er dan in?

Dezelfde aanblik biedt de sectie hoofdgerechten, waarin ribeye, steak, côte de boeuf, lamskoteletten en spareribs de boventoon voeren. Hier geen soelaas voor vegetariërs, de tomahawksteak komt zelfs in een portie van 800 gram, maar daar kunnen dan ook twee carnivoren van eten (50 euro). Wij houden het op de carpaccio (11 euro) en de gamba’s (10 euro) als voor en de ossenhaas (200 gram, 25 euro) en de hot & spicy spareribs (19 euro) als hoofd. De spareribs zijn van het kalf.

Wat we willen drinken? Wat we zouden willen drinken is natuurlijk een goed glas wijn, maar Madera House schenkt uit principe geen alcohol. Een kopje versemuntthee (3 euro) dan maar. Mijn tafelgenoot kiest de mango dream (4,50 euro), een alcoholvrije cocktail.

We vragen de leuke serveerster waarom er geen Marokkaanse gerechten op de kaart staan. Haar antwoord klinkt plausibel. De jongere klandizie waar de zaak zich op richt, krijgt thuis al Marokkaans te eten en wil hier juist iets dat niet uit de tajine komt. „Noem ons de halal Gauchos,” zegt ze, verwijzend naar de op Argentijnse leest geschoeide steakrestaurants. Dat er geen wijn of bier wordt geserveerd, komt ook doordat Madera House halal is, voegt ze er ten overvloede aan toe. Ik neem een slokje thee met honing.

De gamba’s liggen in een ovenschaaltje met olie, knoflook, kruiden en drie kerstomaatjes, ze hebben een goede bite, niets mis mee. Het brood laat zich lekker dopen in de hete olie. De carpaccio is mooi dun gesneden zoals het hoort, bestrooid met kappertjes, snippers parmezaan en rucola en overgoten met olijfolie. Ook over dit gerecht geen kwaad woord.

Mijn hoofdgerecht, de spareribs, ziet er op een brede schaal met gebakken aardappeltjes, een bakje mayonaise en komkommer nogal grofstoffelijk uit. Ik tel twaalf ribben, opgediend in twee op elkaar gelegde stukken. Het vlees is aan de buitenkant geblakerd, maar van binnen toch zacht. Het is gemarineerd geweest, maar niet zo pittig als ‘hot & spicy’ doet vermoeden. De ossenhaas oogt verfijnder, opgemaakt met knolletjes en wat groen. Het vlees is niet rood vanbinnen, zoals besteld, maar roze. Het smaakt niettemin goed en mals, ook dankzij de pepersaus.

Na de New York cheesecake (7 euro) en hangop met aardbei (8,50 euro) stellen we vast dat we te veel gegeten en te weinig gedronken hebben. Bij Holy Smoke compenseren we dat met een glas primitivo, want principes houden wij er niet op na.