Column

Het voorlopige

Huizen zijn net katten: zodra ze ook maar vermoeden dat je geen tijd hebt, beginnen ze te zeuren, zo van: joehoe, aandacht, aai mij. Afgelopen week had ik het drukker dan God en daar knapten de halogeenspotjes in de badkamer al en kreeg de keukenafvoer last van stevige constipatie. In plaats van de huizenarts te bellen, probeerde ik de verstopping met behulp van een gootsteenontstopper te verhelpen. De boel leek er alleen maar erger door te worden – en kan je het zo’n afvoer kwalijk nemen: wie zou er nou niet op slot springen als iemand je obstipatie wilde verhelpen met behulp van een enorme zuignap op een stok?

Na een week mijn bestek in de badkamer te hebben afgewassen en elke nacht chemicaliën in de afvoer te hebben gegoten, heb ik toch maar de loodgieter gebeld. Die kon uiteraard alleen wanneer ik niet thuis was, en dus liet mijn geweldige bovenbuurvrouw hem binnen. De verstopping was in een half uurtje verholpen.

Toen ik die avond thuiskwam, merkte ik echter dat ik er maar niet aan kon wennen dat ik gewoon weer de keukenkraan kon gebruiken zonder dat het een zondvloed veroorzaakte. Toen ik thee wilde maken, liep ik gewoontegetrouw al met de waterkoker naar de badkamer. Ik moest mezelf weer aanleren mijn bordjes in de vaatwasser te zetten, in plaats van ze met een vochtig doekje af te nemen. Het is opmerkelijk hoe snel ik me had aanpast aan verminderd comfort, haast zonder er moeilijk over te doen, alsof het om overschakelen op een andere munteenheid ging.

Nu mijn huis het weer deed, was ik rusteloos. Ik was eraan gewend geraakt dat er elk moment iets stuk kon gaan. Dat mijn woning, haast alsof het één grote machine is (maar zijn woningen dat tegenwoordig niet?) het ieder moment kon begeven. En wat een gedoe zou het zijn om de boel dan weer te herstellen.

Mijn geliefde was als kind altijd bang dat er op een zeker moment geen eten meer in de supermarkt zou liggen. Misschien is dat het grote probleem met comfort: om er echt van te genieten, moet je er niet bij stilstaan dat het er ooit, hoe tijdelijk ook, even niet zal zijn. Ik merk zelf dat ik momenteel meer kopzorgen heb om wat er mis kan gaan dan dat er vreugde is omdat alles het gewoon doet. Leven is helemaal niet moeilijk als het slechts zou draaien om omgaan met verandering. De echte kunst is om te leren omgaan met het voorlopige, juist op het moment dat alles meezit.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.