Recensie

De natuurlijke Miley Cyrus is nauwelijks interessant

‘Niemand blijft hetzelfde”, zingt Miley Ray Cyrus in het openingsliedje van Younger Now. Op haar inmiddels zesde album onderstreept Cyrus weer een nieuwe muzikale identiteit. Eens een in de Disney-schoot opgebrachte tienerster, toen het twerkende, androgyne meisjesidool met provocatieve optredens en nu presenteert een zich hervonden Miley Cyrus zich: au naturel. Een schijnbaar revolutionaire ommezwaai, als we haar mogen geloven. Maar echt voelt het nergens.

De nu 25-jarige zangeres valt terug op de door vader Billy Ray Cyrus met de paplepel ingegoten countrypop - terug naar de ‘basis’. Ze hoeft niet meer in de contramine, reflecteert op haar afgestompte showbizzjeugd in de schijnwerpers, treurt om een minnares (She’s Not Him) en blaast hartjes en regenbogen terug in de opgeleefde relatie met haar vriend.

Op enkele aardige liedjes na zoals de verlichte single Malibu , het speelse Week Without You, en de mierzoete lbgt-ode Rainbowland met peettante Dolly Parton, is er weinig om opgewonden van te raken. De productie is vlak, tekstueel wankelen de liedjes. Maar het is vooral haar nasale stemgeluid dat, op een lichte ‘twang’ na, in deze veelal sobere omlijsting nauwelijks interessant is om naar te luisteren.