Recensie

Clementine’s tweede album vormt geen organisch geheel

Als ze zijn nieuwe album niet wilden uitbrengen, zou hij teruggaan naar Parijs en daar op straat spelen, dreigde Benjamin Clementine zijn platenmaatschappij. Hij zei dit toen deze zijn nieuwe, tweede album I Tell A Fly te ‘bizar’ vond.

Het siert Clementine, de Ghanees-Britse zanger/pianist die ook ooit in Parijse metro’s zijn geld verdiende, dat hij onverzettelijk is, en hij de aantrekkelijke, Nina Simone-achtige gekweldheid van zijn debuut-album, wilde inruilen voor iets anders. In plaats daarvan kwam een exuberante mix van krullerig pianospel, gefragmenteerde koorzang, en zijn eigen theatrale stem-wisselingen: van Mickey Mouse tot opera. In sommige nummers schemert een prachtig fragment, zoals in het musical-achtige ‘By The Ports Of Europe’, maar dat wordt weer snel doorbroken door de volgende vondst. Benjamin Clementine kan veel en wil veel, maar de liedjes op I Tell A Fly vormen geen organisch geheel.

Benjamin Clementine treedt op: 28/11 Doelen, Rotterdam.