Albumoverzicht: Bowie in Berlijn, Deniro zwiert

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder andere Miley Cyrus, Oscar and the Wolf en het Yuri Honing Acoustic Quartet.

  • ●●●●●

    David Bowie: A New Career In A New Town 1977-1982

    David BowiePop: Bowie’s ‘Berlijnse periode’ kan volgens producer Tony Visconti beter de ‘Eno-periode’ genoemd worden. Low (1977) werd in Frankrijk opgenomen, Lodger (1979) in Montreux en alleen het tussenliggende Heroes was werkelijk een product van Bowie’s verblijf in de schaduw van de Berlijnse Muur. Dat neemt niet weg dat de trilogie zijn meest creatieve en grensverleggende werk omvat, met dank aan de invloed van elektronicavernieuwers Kraftwerk en de toevalsstrategieën van Brian Eno. De cd-box A New Career In A New Town brengt nieuwe inzichten en dwarsverbanden, onder meer door een spectaculair heldere nieuwe mix van Lodger en het livealbum Stage met de setlist in oorspronkelijke volgorde. Van ‘Speed of Life’ tot ‘Scary Monsters’ via een Frans gezongen ‘Heroes’ en Bowie’s lezing van Bertolt Brechts Baal: briljante muziek. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Deniro: Mendoza

    DeniroDance: Vorig jaar maakte Reynier Hooft van Huijsduijnen zijn debuut als dj op Dekmantel Festival, twee jaar eerder stelde de Hagenees zichzelf er voor aan de Russische dj Nina Kraviz. Sindsdien verschenen zijn tracks op compilatiealbums op haar label трип (Trip) en nu is Deniro’s eerste soloplaat op datzelfde трип een feit. Mendoza is robuuster dan wat je zou verwachten op basis van zijn eerdere nummers als ‘Organezized’, waarin Deniro de melodie nog laat rondzwieren zoals Derrick May het vroeger deed. Mendoza is meer Detroit techno light: lean, drijvend en snel met klappers van kickdrums. De acht nummers zijn duidelijke dansvloertools waarin genoeg sfeerelementen zijn toegevoegd: ‘Don Dino’ schudt je wakker met af een toe een salvo sissende hihats, ‘Disobedient’ is van een aangenaam soort paranoia die werkt op de dansvloer.

    ‘700’ is een subtiele voltreffer met watergeluid dat goed werkt als opener in een set. Missing Keys, met een voorbij flikkerende melodielijn, is wat subtieler en lijkt nog het meest op zijn oude werk. Penance, de naam zegt het al, is echt een moordwapen. Het volle en warme geluid onderscheiden de getalenteerde producer van zijn tijdgenoten en de nummers passen goed bij het werk van labelgenoten als Bjarki, maar soms blijft het wel wat rechtlijnig. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Arvo Pärt: Cello Octet Amsterdam

    Arvo PärtKlassiek: De Est Arvo Pärt kan de geest in zijn ban houden met zijn muzikale mysteries. Om hem heen hangt het aureool van een alchemist die een wonderbaarlijke mengsels van stemmen brouwt, die een brug slaat tussen het aardse en het hemelse. In het Cello Octet Amsterdam vond Pärt zo’n negen jaar geleden ideale vertolkers voor de ongrijpbare eenvoud van zijn muziek.

    Sindsdien schreef hij regelmatig voor die prachtige diepe stemmen, in totaal acht stukken, die nu zijn verzameld op één album. Het is een indrukwekkend weefsel van tonen, een koor van strijkers, de ene keer stijgt een stem er iets bovenuit, maar vaker ontstaat de indruk dat hier één cellist zingt op 32 snaren. Soms vergeet je zelfs om welk instrument het gaat, dan blijft alleen de muziek over, die raadselachtige klanken van Pärt, waarvan de essentie ergens in het niemandsland tussen hemel en aarde zweeft. Joost Galema

  • ●●●●●

    Benjamin Clementine: I Tell A Fly

    Benjamin ClementinePop: Als ze zijn nieuwe album niet wilden uitbrengen, zou hij teruggaan naar Parijs en daar op straat spelen, dreigde Benjamin Clementine zijn platenmaatschappij. Hij zei dit toen deze zijn nieuwe, tweede album I Tell A Fly te ‘bizar’ vond.

    Het siert Clementine, de Ghanees-Britse zanger/pianist die ook ooit in Parijse metro’s zijn geld verdiende, dat hij onverzettelijk is, en hij de aantrekkelijke, Nina Simone-achtige gekweldheid van zijn debuut-album, wilde inruilen voor iets anders. In plaats daarvan kwam een exuberante mix van krullerig pianospel, gefragmenteerde koorzang, en zijn eigen theatrale stem-wisselingen: van Mickey Mouse tot opera. In sommige nummers schemert een prachtig fragment, zoals in het musical-achtige ‘By The Ports Of Europe’, maar dat wordt weer snel doorbroken door de volgende vondst. Benjamin Clementine kan veel en wil veel, maar de liedjes op I Tell A Fly vormen geen organisch geheel. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Oscar and the Wolf: Infinity

    Oscar and the WolfPop: De Belgische band Oscar and the Wolf verwierf zich stap voor stap een sterrenstatus. Dankzij debuut Entity (2014) en vooral de vele live-optredens, groeide de groep in de loop van drie jaar uit tot publiekslieveling en werd de extravagante voorman Max Colombie een held. Het tweede album, Infinity, wijkt niet veel af van het debuut. Opnieuw passen de nummers in het wiegende r&b-genre en dompelen ze je onder in broeierige beats en Colombies bedwelmende stem. De muziek klinkt zwaar bewerkt: elk gitaarakkoord kreeg een extra galm of twinkeling, de beats bonken gedempt. De zang werd gedubbeld, of met autotune extra metalig gemaakt. Daardoor lijken alle instrumenten met elkaar te versmelten tot een geruststellende stroom, met hier en daar een opvallend accent, zoals het benauwde hijgen in ‘Susato’ of de slaperige reggae-beat van ‘Honey’. Oscar and the Wolf is sterk in elegante instrumentaties. De melodieën blijven daar soms bij achter. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Yuri Honing Acoustic Quartet: Goldbrun

    Yuri Honing Acoustic QuartetJazz: Het vorige veelgeprezen album van saxofonist Yuri Honing en zijn kwartet was om van te zuchten. Verlangens, al dan niet beantwoord, van oerbegeerte tot fantasie, waren verklankt tot delicate jazz. Het nieuwe album Goldbrun is wederom een mijlpaal van fluwelen kracht.

    In een thematisch kader over Europa en helden in mythische en historische zin is de ambitie verder opgevoerd. Meer nog voert de muziek mee naar een onbeschrijfbare plek waarin het mijmeren en voelen is in gevoelstijd - voorbij de tijd die een klok aangeeft. Solo’s vormen geen hoofdzaak bij Honing, pianist Wolfert Brederode, bassist Gulli Gudmundsson en drummer Joost Lijbaart. Meer draait het om noten van karakter in prachtig ademende jazz. In een sfeer van sereniteit en spanning klinkt de tenorsaxofoon zacht en tastend. Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    Miley Cyrus: Younger Now

    Miley CyrusPop: ‘Niemand blijft hetzelfde”, zingt Miley Ray Cyrus in het openingsliedje van Younger Now. Op haar inmiddels zesde album onderstreept Cyrus weer een nieuwe muzikale identiteit. Eens een in de Disney-schoot opgebrachte tienerster, toen het twerkende, androgyne meisjesidool met provocatieve optredens en nu presenteert een zich hervonden Miley Cyrus zich: au naturel. Een schijnbaar revolutionaire ommezwaai, als we haar mogen geloven. Maar echt voelt het nergens.

    De nu 25-jarige zangeres valt terug op de door vader Billy Ray Cyrus met de paplepel ingegoten countrypop - terug naar de ‘basis’. Ze hoeft niet meer in de contramine, reflecteert op haar afgestompte showbizzjeugd in de schijnwerpers, treurt om een minnares (She’s Not Him) en blaast hartjes en regenbogen terug in de opgeleefde relatie met haar vriend.

    Op enkele aardige liedjes na zoals de verlichte single Malibu , het speelse Week Without You, en de mierzoete lbgt-ode Rainbowland met peettante Dolly Parton, is er weinig om opgewonden van te raken. De productie is vlak, tekstueel wankelen de liedjes. Maar het is vooral haar nasale stemgeluid dat, op een lichte ‘twang’ na, in deze veelal sobere omlijsting nauwelijks interessant is om naar te luisteren. Amanda Kuyper