Dit is de wetenschap achter Mona Lisa’s glimlach

Dit artikel in The Atlantic onthult de techniek die Leonardo da Vinci gebruikte bij het schilderen van de Mona Lisa.

Foto Horacio Villalobos/EPA

Do you smile to tempt a lover, Mona Lisa? Or is this your way to hide a broken heart? Zanger Nat King Cole kwam er ook niet uit: lacht Mona Lisa of kijkt ze juist een beetje minachtend? Iedereen kijkt er anders tegenaan. Volgens een artikel van The Atlantic is het schilderij daarom het eerste voorbeeld van augmented reality.

Leonardo da Vinci was vijftien jaar lang bezig met zijn meesterwerk waarin hij wetenschap en kunst combineerde. Zo bestudeerde hij menselijke schedels, botten en de spieren rondom de mond om het portret levensecht te maken. Ook verdiepte hij zich in de kijker en wat hij kon doen om de lichtinval te manipuleren waardoor het schilderij mooier werd.

Lees ook: In september werd een waarschijnlijke erotische voorstudie van de Mona Lisa ontdekt

In een langer verhaal met een filmpje wordt Da Vinci’s werkwijze uitgeplozen: zijn onderzoek over hoe het brein en het zenuwstelsel emoties vertalen in bewegingen van het lichaam, welke uitdrukkingen in het gezicht hij ontdekte en hoe hij menselijke kadavers ontleedde om hierachter te komen.

Maar de nadruk van het geheel ligt op hoe hij de kijker eigenlijk in de maling neemt met zijn schilderstechnieken. Door de technieken die hij gebruikt, is het niet alleen maar een schilderij, schrijft de auteur, maar het resultaat van alle kennis van Leonardo da Vinci.

Correctie, 11 oktober 2017: bij een eerdere versie van dit artikel stond een onjuiste foto.