Recensie

Move over Merlot

De ervaren wijndrinker zoekt authenticiteit. Die vindt in Kakheti,

Langzaam maar zeker beginnen de wijnen uit het oosten hun plek op te eisen. De hang van de gevorderde wijndrinker in het westen naar authenticiteit, het onbekende en het uitdagende begint beantwoord te worden. En dan heb ik het niet over een dorst die al gelest kan worden met de confectiemodelletjes die zich hier dankzij budgetprijzen in vele supermarkten verdringen. Dat zijn dertien in een dozijn merlots, cabernet sauvignons en pinot grigio’s die zich bijkans schamen voor hun bijvoorbeeld Roemeense afkomst en het piepklein op het achteretiket vermelden. Niks mis mee overigens voor 4 euro. Keurig. Maar main stream en slechts onderscheidend door de prijs.

Ik sprak eens met de eigenaar van een met EU-geld gefinancierde Roemeense wijnproducent. Op de vraag of hij ook wijnen met Roemeense fenomenen maakte, zei hij: ‘Is geen vraag naar. Het westen wil merlot.’

Maar zoals gezegd: niet iedereen. Georgië, het oudste wijnland dankzij een wijngeschiedenis die 8.000 jaar teruggaat, speelt zich in de kijker. De natuurwijn schenkende sommeliers zijn al om, onder de indruk van ondermeer de orange wines. En de pr-afdeling heeft zijn werk ook goed gedaan. In het nieuwe wijn-belevingsmuseum in Bordeaux is tot 5 november een expositie aan deze bakermat van de wijnbouw gewijd. Daarbij heeft de saperavi, ’s lands eigen druif, een ambassadeursfunctie gekregen. Inmiddels is zelfs een aantal wijnbouwers buiten Georgië ermee aan de slag. Hoogste tijd om uit te zoeken wie de beste maakt.

Tijdens de eerste Mr. Saperavi-verkiezing eind dit jaar strijden rode wijnen uit Georgië met die uit Australië, Nieuw-Zeeland, Amerika en Centraal Europa. Een kanshebbertje op een finaleplek: Tbilvino 2015 uit de regio Kakheti. Zachte, donkere en smeuïge aardsheid. Als een goede syrah uit Frankrijk. Maar dan anders. Doe er maar twaalf.