Longreads

Ze was een geniale PhD-student, tot ze een psychose kreeg

Tot op de dag van vandaag weet psycholoog Nev Jones niet waarom ze ineens van haar campus werd verbannen. In de Pacific Standard vertelt ze haar verhaal.

Langzaam werd Nev Jones psychotisch, tot ze ineens niet meer op haar faculteit mocht komen. Foto iStock

Toen Nev Jones begon aan haar PhD-programma filosofie aan DePaul University in Chicago stond ze een negen gemiddeld. Ze had summa cum laude een excellentieprogramma afgerond, werd beschreven als intellectuele veelvraat en geroemd vanwege haar “aan genialiteit-grenzende reflecties”.

Toch maakte Jones haar PhD filosofie niet af. Sterker nog: van het ene op het andere moment was ze niet meer welkom op de faculteit. Tot op de dag van vandaag weet ze niet waarom. Het verhaal gaat dat ze heeft gedreigd de faculteit op te blazen - Jones heeft daar absoluut geen herinnering van, ook niet van dergelijke gedachten.

Maar alles van die tijd is vaag. Nev Jones was psychotisch. Al een paar maanden had ze psychotische sensaties, die onschuldig begonnen maar steeds serieuzere vormen hadden aangenomen.

Uitsluiting

In de Pacific Standard wordt haar verhaal verteld. Het is een geschiedenis van de eenzaamheid, angst en onwetendheid van een psychose, van de uitsluiting die onze westerse maatschappij nog steeds toont naar mensen met psychiatrische ziektes.

Jones werd uiteindelijk van de filosofiefaculteit gestuurd, maar behaalde hierna een PhD psychologie. Bijzonder is dat de psychologe, omdat ze zich al voor haar ziekte had toegelegd op filosofie rondom ‘krankzinnigheid’, zowel vanuit haar vakgebied als uit ervaring veel weet over psychoses. Dat leidt tot precieze beschrijvingen van wat ze voelde, hoe de psychose langzaam maar zeker haar leven binnensloop en hoe die uiteindelijk alles kapot maakte.

Helemaal heftig is het moment waarop Jones door nota bene Tina Chanter, haar mentor waar ze zo tegenop zag, de deur wordt gewezen:

“Zodra ze me zag snelde ze haar kantoor in en trok ze haar deur dicht.” Jones klopte terwijl ze haar tranen inslikte. In haar herinnering opende Chanter de deur op een kier en zei: “Ik weiger met je te praten. Ga weg. Bel je therapeut.” “Tina, praat alsjeblieft tegen me,” zei Jones, in tranen. Maar zoals Jones het zich herinnert bleef Chanter maar herhalen, “Bel je therapeut” tot ze de deur met een klap sloot.” Tot op dit moment weerklinkt bij Jones de klap van die gesloten deur.

Het was waarschijnlijk de zwaarste dag van haar leven, en Jones weet nog steeds niet weet wat er toen is gebeurd. Wel werd ze na het behalen van haar PhD al snel een internationale naam op het gebied van de cultuur rondom schizofrenie en psychoses. Lees haar verhaal.

Lees hier de longread The touch of madness van Pacific Standard. (11500 woorden, leestijd 58 minuten)