Cultuur

Interview

Foto's door Olivier Middendorp

‘Wij horen hier, we hebben een functie in deze buurt’

Balletschool de Toverfluit moet het pand in de Weteringbuurt verlaten: de eigenaar heeft er andere plannen mee. De vrees is dat dit het einde betekent.

Het is warm in de grote zaal van Balletschool de Toverfluit. De zon valt door de ramen naar binnen, op de muur van spiegels. Er is weinig ventilatie, en de verf bladdert van de muren waar de barre aan hangt. Maar het is er licht.

Joyce Zwaneveld geeft straks de eerste les van de dag. Klassiek ballet voor kinderen van 8 tot 10 jaar. Tussen de bandjes van haar balletschoenen komt een lelietattoo tevoorschijn. De kinderen komen binnen en draaien om haar heen om hun nieuwe tutu’s te laten zien. Sommige pakjes zijn bijna professioneel, zoals die van Noor. Ze heeft een tutu, een vestje, een zwarte maillot en speciale schoentjes. Halverwege de les loopt ze naar de bank om haar vestje weg te leggen – het werd te warm. Andere kinderen dragen een bijeengeraapt zooitje. Geen schoenen, ze dansen op wollen sokken.

De gebreken van de zaal vallen de kinderen niet op, het maakt ze ook niet zoveel uit. „Ik vind het een leuke balletschool. Ik ken nu alle plekjes. Mijn lievelingsplekjes zijn de kleedkamer en de grote zaal”, zegt Britt.

Balletschool de Toverfluit moet het pand aan de Tweede Weteringdwarsstraat na veertig jaar verlaten. „Vorig jaar kregen we een huuropzegging. Ze gaan renoveren”, zegt eigenares Elaine van der Feen. De eigenaar heeft andere plannen met het huis. „Ik begrijp dat dit soort panden in het centrum heel veel geld waard zijn.” Na een jaar zoeken heeft Van der Feen nog geen andere locatie kunnen vinden. De prijzen in het centrum zijn te hoog geworden. „Wij hebben geen schulden, we zijn een gezond bedrijf. Maar we willen de prijzen van de lessen niet zó hoog maken dat we huren van rond de ton kunnen gaan betalen voor een jaar.”

Het is een probleem dat Elaine overal om zich heen ziet in de binnenstad. Het Marionettentheater is ook aan het zoeken. En Circus Elleboog, ook een begrip, is jaren geleden van de Passeerdersgracht naar een locatie in de buurt van de Sloterplas verhuisd. De huren zijn zo hoog geworden dat allerlei kleine bedrijven en maatschappelijke en culturele instellingen niet meer in de stad kunnen blijven. „Maar wij horen hier, we hebben een functie in de buurt”, zegt Van der Feen. „Hier worden vriendschappen gesmeed. Kinderen leren elkaar kennen, kinderen met een beperking worden in de groep opgenomen. De een wordt misschien solist, de ander zal misschien nooit een rondje kunnen draaien. Dat maakt niet uit. De gemeente erkent die functie wel, maar er wordt niks gedaan.”

Te ver weg werkt niet

Volgens de woordvoerder van stadsdeel Centrum is dat ook moeilijk. „Het is iets tussen de eigenaar van het pand en de Toverfluit. Op dit soort beslissingen hebben wij geen invloed. Het is spijtig, maar we kunnen niet meer doen dan meedenken over alternatieven in of buiten het centrum.”

Olivier Middendorp

Uitwijken naar betaalbaardere wijken is geen optie voor Elaine van der Feen. Ze zitten te ver van de huidige locatie af. „In Osdorp of de Bijlmer zouden we een geheel nieuwe school moeten opbouwen. Zo ver gaan onze leerlingen niet met ons mee. Ouders laten hun kinderen daar ook niet meer in het donker naartoe fietsen.” Het zou het einde van de balletschool betekenen. In de selectieklas wat later op de dag zijn de leerlingen zich daar bewust van. Olivia: „Ik wil niet dat de school weggaat. Op school had ik niet zo’n leuk jaar vorig jaar, in mijn klas. Hier voel ik me helemaal thuis, niemand lacht me uit. We vertellen elkaar alles.”

Hier voel ik me helemaal thuis, niemand lacht me uit

Holly vertelt dat haar hele familie op de school heeft gezeten. „Mijn oom David zat bij Elaine. Mijn oma zit hier ook. Mijn opa heeft nog een keer een tekening van haar gemaakt bij een kijkles. Die hangt bij ons thuis. Mijn andere oma danst hier ook. En ik.” De kinderen lachen allemaal een beetje om het idee dat oma’s ook dansen bij de Toverfluit, maar Van der Feen vertelt dat de oudste leerling van de school 72 jaar is. En dan weten ze het ineens weer. „Ik zag het een keer! Een gerimpelde vrouw, iemand die een moeder leek maar net niet.”

De selectieleerlingen willen graag doorstromen naar de dansacademie, en tegelijkertijd lessen blijven volgen bij de Toverfluit. Olivia zat een tijdje alleen op de academie. „Het was allemaal te veel. Hier zijn de juffen lief.”

Als de les afgelopen is gaan de meisjes terug naar de kleedkamer. De opslagkasten boven de deuren staan bol van waterschade. Eronder is een plankje gemonteerd waar alle prijzen op staan die de dansschool heeft gewonnen. Als er in de les boven gesprongen wordt, springt het plankje mee.

In december 2018 moet de Toverfluit uit het pand. „Als we rond april geen serieuze optie hebben, is het afgelopen. We voeren actie om aandacht te krijgen voor het probleem, en ik zoek wekelijks locaties op”, zegt Elaine van der Feen. „Als we moeten stoppen, gaan we in elk geval strijdend ten onder.”