Column

Meisjes, meisjes, meisjes

Inglippen, dat deed ik vroeger ook al: het scheelde geld en het was spannend een sport- of muziekevenement te bezoeken zonder betaling. Vele tientallen keren moet dat in mijn tienerjaren zijn gelukt. Deze week glipte ik weer eens naar binnen – ik hoorde oorverdovend gegil. Ik had een optreden in het bovenzaaltje van Paradiso bijgewoond en nu trok het gegil mij als het ware door de klapdeurtjes het balkon van de grote zaal op. Nieuwsgierigheid laat zich soms niet beteugelen. Verbijstering werd mijn deel. Of ik in een sekte was beland.

De zaal was afgeladen met meisjes. Overal meisjes, van voor tot achter beneden mij en ook overal op het balkon van de poptempel aan de Weteringschans. Meisjes, meisjes, meisjes. Ze waren allemaal wit, ze hadden allemaal lang haar en jeans en sneakers en ze waren hooguit zestien. Ze zongen, c.q. gilden naar een jongen op het podium. Nu volg ik popmuziek wel zo’n beetje, maar van deze bleke held in zijn grijze T-shirt, James TW, had ik nooit gehoord.

Ik appte mijn dochters (omstreeks twintig) en die kenden hem ook niet. Andere dochters van vrienden van mij zei de naam James TW evenmin iets. Dat maakte het des te fascinerender dat de Engelse jongen van negentien jaar uit Barford (zo leerde mijn smartphone) voor niemand in de grote zaal ook maar één geheim leek te hebben. Letterlijk van de eerste tot de laatste syllabe werden alle liedjes door iedereen meegezongen. Ingetogen en poëtische liedjes waren het, getuigend van empathie en intelligentie – ik kon me vergissen maar ik had sterk de indruk midden in een geheime bijeenkomst van vijftienhonderd dolgelukkige VWO-meisjes te staan.

Oh, oh, oh, I’m falling for you.

Als een antropoloog keek ik rond: wat was hier gaande? Zei het iets over de tijdgeest dat je in ultrakorte tijd wereldberoemd kunt worden in ultrakleine doelgroepen?

Ik las op mijn schermpje dat de Britse singer-songwriter begin dit jaar is doorgebroken en sindsdien veelvuldig is beluisterd via Spotify en Apple Music. Na het uitbrengen van When you love someone stond hij hoog genoteerd in… nee, nee, niet in de Top 40, maar in de Shazam Charts. Ik stelde mij voor dat alle Nederlandse VWO-meisjes na het horen van dat liedje via hun Shazam-app uitzochten wie deze bard was, zij het nieuws via hun afspeellijsten aan elkaar doorgaven om nu in Paradiso deze jongen, die duidelijk nog moest wennen aan zijn status van goeroe-in-een-niche-van-een-niche, met zijn allen tegelijk toe te gillen.

Een jaar of zes geleden bracht Justin Bieber ook zoiets teweeg, maar iedereen kende Bieber en niemand buiten deze nettemeisjesondergrondse kent James TW. Alsof de fragmentatie almaar doorgaat. Is dat verontrustend? Misschien niet. Exact vijftig jaar geleden werd het leegstaande godshuis van de Vrije Gemeente gekraakt door hippies op zoek naar een clubhuis. Dat zou er komen en feitelijk is het dat nog steeds: een clubhuis voor subculturen. Al zeg ik nu liever: subcultuurtjes.

Auke Kok is schrijver en journalist.