Column

IJsvrij in oktober

Staken als een kabinet in foetusstadium je net een half miljard heeft toegeworpen: dat is toch een beetje als in de wachtkamer van de huisarts zitten op de ochtend dat je klachten ineens weg zijn. Of nou ja, sterk verminderd. Want mét die al eerder toegezegde 270 miljoen lijkt meer dan de helft van de gevraagde 1,4 miljard nu binnen.

Misschien heerste er daarom zo’n uitgelaten festivalsfeer in het Zuiderpark. „Ik zie hier vooraan al een polonaise ontstaan,” jubelde Corry Konings in het voorprogramma. „Handen in de lucht, allemáál!” Ook Imca Marina was er, en Dolf Jansen.

Wat een lief landje is dit toch, waar zelfs protesteren een feestje is, met tenten en cabinetoiletten, met broodjes kroket en een rijtje barista’s op bakfietsen. Agenten lachten. Beveiligers floten de liedjes mee. Alleen de papierprikkers sleepten chagrijnig hun groene vuilniszakken door de menigte.

In de rest van het land draaiden bioscopen een recordomzet. Musea zaten vol. In sporthallen, pretparken en dierentuinen rinkelden de kassa’s. Kinderen mee naar het werk. Oma’s en opa’s weer onmisbaar.

Een volle dag ijsvrij in oktober.

Vooropgesteld: ik steun de leraren volledig. Zoals iedereen met schoolgaande kinderen zie ik overwerkte juffen en meesters voor klassen met te veel leerlingen, voor wie de ouders wel allemaal individuele aandacht verwachten.

Ook daarom was het begrip voor deze staking zo groot. Al waren er ook wat klagers, begreep ik van twee leraressen die ik afluisterde in de rij bij Snackbar Het Hapje (die, aan de ingang van het park, ook fantastische zaken deed). „En zij maar doorgaan… én haar vakantiedagen, én de BSO-kosten…” „Dan had je moeten zeggen: goed, dan slaan we de rapporten een keer over. Of het kerstdiner. Sorry, we krijgen het niet georganiseerd.”

Ja, dan is het snel uit met die blije ijsvrij-gezichten. Want één dag is leuk, maar wat als er straks in november minstens twee dagen bijkomen? Daar dreigt PO in Actie nu mee.

Hierin schuilt het grote gevaar achter dat genereuze gebaar dat Rutte III liet lekken. Het heeft hoe dan ook het beeld doen kantelen van de uitgeknepen juf en meester tegenover een hardvochtig despotische overheid. Want ze hebben toch laten zien dat ze die leraren serieus nemen? Een half miljard!

Is dat genoeg? Komt dat echt op de juiste plekken? Dat is allemaal nog lang niet duidelijk. De grote uitdaging voor ouders zal zijn om die leerkrachten die zo onmisbaar zijn voor hun kinderen ook straks te blijven steunen, en daar net zo feestelijk bij te blijven lachen.

Christiaan Weijts schrijft hier elke vrijdag een column.