Recensie

Kan dat nog wel, een huisdier?

In de bundel Onze dieren vertellen twintig schrijvers over hun leven met een dier. Juist de keuze voor jonge schrijvers laat de veranderende houding van de mens ten opzichte van het huisdier zien.

Door G. Dawson. CC 2.0

Moeten we eigenlijk nog wel huisdieren houden, vroegen enkele ethici zich deze zomer af in The Guardian. Het gevangen houden van een dier en deze aan de tucht van de baas onderwerpen, zou niet passen binnen de steeds scherper gedefinieerde dierenrechten.

Langzaam sijpelt deze denkwijze door naar een nieuwe generatie dierenbezitters. Zo beschrijft Henk van Straten in het verhaal ‘Oscar (hagedis) – Vijfduizend krekels’ hoe hij zich in een hallucinatie tijdens een ayahuasca-ceremonie een krekel waant. Precies de diersoort die hij dagelijks per tientallen aan zijn hagedis Oscar voert. Dat blijft hij na die hallucinatie doen, maar de krekels krijgen het iets beter totdat ze voer worden.

Het is een van de twintig stukken die Rutger Lemm verzamelde voor de bundel Onze dieren. Het valt te prijzen dat Lemm in de bundel kiest voor merendeels jonge schrijvers. Zeker niet ieder verhaal is even sterk, maar vaak overstijgen de schrijvers het particuliere verhaal en bevragen ze hun verhouding tot de dieren. Bij Nina Polak gaat het over het spanningsveld tussen dierentuinbezoeker en gekooid dier, bij Maartje Smits over de onnatuurlijke omgeving waarin ze haar bijen houdt, bij Martijn den Ouden over wat te veel vrijheid met een hond kan doen en het boek sluit af met het verhaal van Arnon Grunberg over zijn tijd in de slachthuizen, waarover hij columns schreef in deze krant.

Het andere onderwerp in de bundel is het dier en de liefde. Zo moet de naakthond van Elfie Tromp niks hebben van de mannen die over de vloer komen, helpen de cavia’s van Ellen Deckwitz haar over liefdesverdriet heen, zorgt reuzenslak Agaat (in een zeer komisch verhaal) dat Otto Wichers en Linde van Schuppen leren samenwonen en dankzij konijn Benny neemt Rutger Lemm afscheid van de puberale romantiek die hem het samenwonen belet.

Uitschieter is de relatief onbekende Laura van der Haar, over haar hondje Takkie en het onvermogen van de schrijfster om haar aandacht vast te houden.

Onze dieren, uitgegeven op Dierendag, is een fijne bundel om kennis te maken met een nieuwe generatie schrijvers. Of om een verschuiving te zien in de relatie tussen mens en huisdier. Een bundel waarin schrijvers door het liefhebben van het dier ook de mens leren liefhebben. Wat dat betreft is het een pleidooi om dieren in huis te blijven houden. Dat komt in elk geval ten goede aan de literatuur en aan de liefde.