Opinie

Hugh Hefner was niets meer dan een ordinaire pooier

De collectieve bewieroking van de onlangs overleden Playboy-oprichter is misplaatst, schrijft Suzanne Moore.

Hugh Hefner poseert met een playmate tijdens de Grammy Awards (2002) Foto Adrees Latif / Reuters

Lang geleden, in een ander tijdperk, kreeg ik een telefoontje van een advocaat. Hugh Hefner dreigde mij en de krant waarvoor ik toen werkte een smaadproces aan te doen vanwege iets dat ik had geschreven. Ik had Hefner een pooier genoemd. Dat leek me niets te veel gezegd. Hij was trouwens lang niet de enige ‘libertijn’ die me in de loop der jaren met rechtszaken heeft bedreigd.

Op het moment zelf leek het me eigenlijk wel mooi om mijn beschuldiging aan een rechtbank voor te leggen. Het zou hilarisch zijn geweest om te beargumenteren of je een man die zijn geld verdient met het strikken van vrouwen die seks verkopen een pooier mag noemen. Al draait de hele ideologie van Playboy natuurlijk om het idee dat vrouwen zulke dingen zelf willen, dat blaadjes van 23 niets liever doen dan bokken van dik in de tachtig te bespringen.

Nu hij dood is, wordt er over die oude viezerik in zijn smoking gesproken alsof hij de vrouw heeft helpen bevrijden. Kim Kardashian voelt zich vereerd dat ze met hem heeft mogen werken. Ammehoela.

Ik ken geen vrouwen voor wie Hefners fantasieën een bevrijding zijn geweest. Alleen wie een leven als barbiepop ambieert, had er misschien net zo veel lol aan beleefd als aan een plekje in de entourage van Trump. Was dat smaadproces er destijds gekomen, dan had ik met genoegen een paar voormalige playmates en bunnies laten getuigen – zoals ze in de loop der jaren nogal eens hebben gedaan.

De verhalen van de ‘privileged few’ die als echtgenote/vriendin/bunny zijn doorgedrongen tot het heilige der heiligen van de 29 kamers tellende Playboy-villa liegen er niet om. In Hefners knuffelfarm/harem/bordeel gold een strenge avondklok voor die inwisselbare blondines. Ze mochten geen vriendinnen ontvangen, laat staan vrijers. Ze kregen een ‘toelage’. Over de grote metalen hekken rond de villa werd gezegd dat die eventuele pottenkijkers uit het ‘nirvana’ moesten weren, maar voormalig ’girlfriend no. 1’ Holly Madison schreef in haar autobiografie: „Ik kreeg steeds sterker het gevoel dat ze er waren om mij op te sluiten.”

De fantasie die Hefner verhandelde, was geen fantasie waarin vrijheid bestond voor vrouwen; die was er alleen voor mannen. Vrouwen moesten op een verwrongen manier kuisheid betrachten, maar wel tegen betaling permanent beschikbaar zijn. Vrouwen als konijnen aankleden – ooit gezien als het summum van raffinement, is tegenwoordig hooguit nog camp. Sommige scribenten roemen Hefner dezer dagen om zijn bijdrage aan de tijdschriftjournalistiek, en ik ontken ook niet dat er fantastische schrijvers voor Playboy hebben gewerkt. Hefner maakte het verkopen van vrouwenvlees respectabel en hip, en soft porno salonfähig, zo gehaaid was hij wel. Op elke foto die van hem gemaakt is, tot op het allerlaatst, poseert hij met zijn geile grijns tussen zijn blonde klonen. Op Twitter vraagt elke grapjas of Hefner wel naar de hemel gaat – want daar zat hij immers bij leven al.

Maar laat de vrouwen eens aan het woord over die hemel. Elke week, vertelt Izabella St. James, moesten ze naar zijn kamer komen en „wachten tot hij de hondenpoep van het tapijt had opgeraapt – en dan om onze toelage vragen. Dan telde hij 1.000 dollar neer in knisperende briefjes van honderd uit een safe in een van zijn boekenkasten.”

Wie de villa verliet en niet op de clubavonden rondparadeerde, die kreeg geen toelage. De lakens in de villa waren besmeurd. Condoomgebruik was verboden. Soms moest er een verpleegster naar Hefners ‘grot’ komen als hij gevallen was. En toch moesten die jonge vrouwen hem aan zijn gerief helpen.

Lees meer over Hefners nalatenschap: Playboy koppelde seks aan een stijlvol leven

Hefner – menigmaal beschreven als een icoon van de seksuele bevrijding – moet daar gelegen hebben met een iconische erectie, tot aan zijn hagedissennek onder de viagra. Eerst moest vriendin nummer één opdraven voor een portie orale seks. Zonder bescherming. Daar zat hij niet mee, schreef Jill Ann Spaulding. Dan moesten de andere vrouwen om de beurt een minuut of twee boven op hem zitten, terwijl de meisjes op de achtergrond lesbische spelletjes deden zodat ‘Daddy’ in de juiste staat van opwinding bleef. Komt er dan nooit een eind aan de glamour?

Nou ja, nu dan uiteindelijk. Maar nog steeds wordt deze man bejubeld door mensen die beter zouden moeten weten. Je kan het allemaal nog zo mooi verpakken met glamour en konijnenoren en netkousen, je kan het hebben over zijn bijdrage aan de gonzo-journalistiek, je kan zijn drang om seks uit het verdomhoekje te halen in het licht plaatsen van de seksuele revolutie. Maar kijk je naar de naakte feiten, dan was het een man die vrouwen kocht en verkocht aan andere mannen. Noem je zo iemand geen pooier? Ik zou het u niet kunnen zeggen.