‘Heel goede keuze, zeker na de Dylan-blunder’

Kazuo Ishiguro geldt als een verrassende Nobelprijswinnaar. Is hij een terechte laureaat? NRC peilde de reacties in literair Nederland.

Foto Mike Segar/Reuters

„Dit is fantastisch en totaal onverwacht nieuws”, zei schrijver Kazuo Ishiguro zelf in een eerste reactie, verspreid door zijn uitgever, op de toekenning van de Nobelprijs voor Literatuur. ”Het komt op een moment dat de wereld in onzekerheid verkeert over waarden, leiderschap en veiligheid. Ik kan alleen maar hopen dat de enorme eer die mij nu te beurt valt de krachten voor welwillendheid en vrede aanmoedigt, al is het maar een klein beetje.” NRC peilde enkele reacties in literair Nederland.

Uitgever Emile Brugman:

„Ik ben absoluut niet verrast. Ishiguro is een van de eerste buitenlandse schrijvers van wie ik bij de Arbeiderspers een boek aankocht, in 1983. Hij is zo’n groot schrijver. Ieder boek van hem is anders. Maar toch hebben ze een gemeenschappelijk thema: hoe houden mensen zich staande in een snel veranderende wereld. Of dat nu het Japan is van kort na of het Engeland van kort voor de oorlog. En dan gaan ze ook over de liefde. A Pale View of Hills is een van de grootste romans die ik ooit heb gelezen. Ik sprak laatst Redmond O’Hanlon nog, die met zijn vrienden Martin Amis en Julian Barnes in de kroeg zat. Met zijn drieën waren ze het erover eens dat Ishiguro de Nobelprijs ooit zou winnen. En aangezien ook mijn auteur V.S. Naipaul hem heeft gekregen, durf ik te wedden dat Julian Barnes hem ook krijgt.”

Schrijver Marcel Möring:

„Ik vind het een typische keus van het Nobelprijscomité, die ervan blijk geeft dat ze het helemaal niet meer weten. Ik ben niet enthousiast over Ishiguro’s werk: het is middelmatige literatuur voor bibliothecaressen. Het is als eten met handschoenen aan, seks met een condoom. Die gebeeldhouwde, bloedeloze zinnen. Een karikatuur van de Angelsaksische cultuur.”

Dichter en columnist Ellen Deckwitz:

„Ik vind Ishiguro een fantastische schrijver. Per boek doet hij iets compleet anders. De ene keer gaat het over een butler in Engeland, en dan weer over een vergeten reus ergens in de duistere Middeleeuwen terwijl het land wordt overspoeld door draken. Ik ben helemaal blij dat hij de prijs heeft gekregen. Ik verwachtte Murakami of Rushdie. Ishiguro is wel een elegante oplossing: hij is een (Britse) Japanner, een betere schrijver dan Murakami. En Rushdie had hem allang moeten krijgen. Bij Ishiguro kan ik alleen ‘hoera!’ zeggen. Een heel goede keuze, zeker na de Dylan-blunder van vorig jaar. Ik vind het terecht dat de prijs naar een bekende schrijver gaat, dat goede werken gestimuleerd worden.”

Vertaler Bartho Kriek:

„Stukken van mijn leven zijn verstrengeld met het werk van Ishiguro. Zelfs als vertaler, zelfs terwijl ik het werk verregaand deconstrueer, wist hij me volledig in te kapselen, te laten beleven wat hij me wilde laten beleven, soms een nachtmerrie van 600 bladzijden waar je alleen uit kan komen door het boek uit te lezen. In een interview zei Ishiguro eens waarom hij denkt dat hij schrijver is geworden: als kind in Japan had hij een innige band met zijn grootvader. Voor het werk van Kazuo’s vader verhuisde de familie Ishiguro naar Engeland, met de belofte ieder jaar terug te keren. Dat bezoek aan Japan, aan zijn grootvader kwam er nooit van. Het gemis van die grootvader was tekenend. Dat gemis dramatiseert hij in zijn werk.”