Column

De Dichter des Vaderlands over de onderwijzersstaking

Dit gedicht schreef Ester Naomi Perquin, Dichter des Vaderlands, ter gelegenheid van de staking van onderwijzers op 5 oktober 2017.

Op televisie zegt een meneer dat er niet zoveel geld is
voor meesters en juffen. En ik weet niet of hij liegt
maar hij kijkt wel een beetje vies, alsof hij
een bord vol beestjes leeg moet eten.

Er zijn veel mensen bij, met camera’s. Ze willen dingen weten.
Ze praten over investeren, over de toekomst van het leren
en ze vragen of hij weet wat domheid kost.
De meeste klinken nogal boos.

En die meneer krijgt rode wangen, zijn stem raakt langzaam
in de knoop, ze vragen steeds maar dingen waar hij
geen antwoorden op heeft. Ze zeggen dat hij geld
in mooie woorden heeft gestopt. Slecht heeft opgelet.
Dat zijn rekensom niet klopt.

Hij zegt iets en stopt en zegt iets en stopt.
Zijn zinnen vallen steeds kapot. En ik weet hoe dat is:
als je iets graag wil zeggen maar je hoofd het vertikt.
Dan komt er niets meer. Ik vind het
wel zielig voor die meneer.

Daarom mag hij morgen best mijn meester lenen.
Want die kan hem leren hoe dat moet:
eerst goed denken, dan goed delen.


Ester Naomi Perquin, Dichter des Vaderlands