Recensie

Clairy Polak als rechter in intrigerend drama over terreur

Theater

Het publiek mag in de pauze van het rechtbankdrama ‘Terror’ bepalen of een straaljagerpiloot die een gekaapt vliegtuig neerschiet schuldig is of niet.

Johanna ter Steege als Officier van Justitie, Clairy Polak als rechter en Jeroen Spitzenberger als beschuldigde straaljagerpiloot in ‘Terror’

Het is een lenteavond in mei als straaljagerpiloot Lars Koch een personenvliegtuig neerhaalt in het luchtruim boven Amsterdam. De 148 inzittenden komen om het leven, maar tegelijk zijn 54.000 voetbalfans gered. Het vliegtuig was namelijk gekaapt en zou neerstorten op een stadion. Maakt dat Lars (Jeroen Spitzenberger) een nationale held of juist een moordenaar? In Terror bepaalt het publiek. Zij stemmen in de pauze: schuldig of onschuldig?

Voorafgaand bepleit het OM (een felle Johanna ter Steege) dat het ene mensenleven nóóit tegen het andere mag worden afgewogen. Ook niet als het offer van een minderheid de meerderheid kan redden. Lars’ advocaat (Khaldoun Alexander Elmecky) noemt dit standpunt onhoudbaar: zo leveren we onszelf uit aan terroristen, die dit principe misbruiken om een vliegtuig tot wapen te maken. Rechter Clairy Polak leidt het proces in goede banen – een rol, die haar op het lijf geschreven blijkt.

Verwacht geen Netflix-rechtbank-taferelen, waarin complotten en schokkend bewijs over elkaar heen buitelen. Van meet af aan is de situatie helder: Lars ontkent niets. Hij heeft 148 mensen gedood, maar zonder zijn ingrijpen waren er duizenden vermoord. Of had hij moeten wachten op een wonder? De pleitbezorgers springen atletisch van de ene gedachtegang naar de andere, en brengen zo iedere overtuiging aan het wankelen.

Het dilemma dat de Duitse thrillerauteur Ferdinand von Schirach in 2015 ten tonele bracht, zet in regie van Peter de Baan flink aan het denken. De tekst is pittig en doorspekt van juridische termen, maar blijft toch intrigeren. Een verdienste van vertaler Chiara Tissen. In samenspel met het ondubbelzinnige decor - precies zoals je je een rechtbank voorstelt, brengt dit het ethisch vraagstuk heel dichtbij. Op de première in Den Haag is het publiek verdeeld, maar oordeelt: Lucas is onschuldig. Maar dat kan in Venlo of Stadskanaal zomaar anders zijn.