Column

86

We vierden de 86ste verjaardag van mijn moeder een week later. Ze zei meerdere malen dat dat haar niets uitmaakte. Het slikken van pillen was een dagtaak geworden. Ze had een doosje met vakjes en een apparaat waarmee ze pillen in plastic zakjes kon sealen. Het kleed op tafel lag vol medicijnen. De dochter (2) wilde helpen sorteren.

„Nee”, zei mijn moeder, „help jij straks maar met het schillen van aardappelen.”

Dat hadden wij dan weer liever niet.

Bij de thee ging het over het ziekenhuis. Je had aardige dokters en dokters die hun zaakjes afraffelden en in de wachtruimte had ze een kennis gezien die in een rolstoel was beland. De thuishulp was nog steeds een aardige vrouw; de druiven onder het afdakje waren verrot naar beneden gevallen; ze was blij dat ze nooit aan een moestuin was begonnen; de afstandsbediening van de televisie deed nooit wat ze wilde.

Ze was vergeten de appeltaart uit de diepvries te halen.

Wilden we bevroren taart?

Ze had een uitje gepland, dicht bij huis.

Wij raden.

Het Openluchtmuseum?

„Fout”, zei mijn moeder, „we gaan naar de man van de ING Bank, die heeft een glijbaan.”

In optocht naar de nieuwe overburen.

Toen we er waren draaide ze zich om. Ze had zich bedacht, ze ging toch aardappels schillen.

Ietwat onthand stonden we in de achtertuin van mensen die ik nog nooit had gezien. Er was daar inderdaad een glijbaantje. De man werkte niet bij ING Bank, zijn vrouw ook niet. Ze waren erg aardig en vertelden wat voor soort verf ze op de muur van hun keuken hadden gesmeerd.

De dochter ging drie keer van het glijbaantje.

„We zijn er weer”, zei ik toen we door de achterdeur het ouderlijk huis weer binnenkwamen. „Het was een leuk uitje.”

Ze vroeg om stilte.

Ze was de overgebleven oranje pillen aan het tellen om te controleren hoeveel ze er had ingenomen. Nadat ze had geconstateerd dat de administratie klopte ging ze aardappelen schillen.

Ik zei dat het ons dan eindelijk gelukt was om een huis te kopen, ze antwoordde dat ze aardappelen altijd op de markt in Velp kocht. „Van een echte boer. Zeeuwse roem, dat zijn de beste. Lekker bloemig. Willen jullie wat aardappelen mee?”

De aardappels werden gekookt en daarna gebakken in Croma, normaal bakte ze met Blue Band.

In de auto terug hoorden we nog steeds dat tikken van de enorme klok aan de muur. Ik betrapte mezelf op de gedachte dat ik haar geritsel zou missen als het er niet meer was.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.