Via auditie in de badkamer naar Hollywood

Achtergrond

Het is voor Nederlandse acteurs niet langer nodig om naar de Verenigde Staten te verhuizen om door te breken in Hollywood. Sylvia Hoeks kreeg haar doorbraakrol in ‘Blade Runner 2049’ met een auditie opgenomen in haar badkamer.

Sylvia Hoeks als Luv in Blade Runner 2049.

Midden in de nacht, in de badkamer van een airbnb-flatje in Duitsland, filmde actrice Sylvia Hoeks zichzelf terwijl ze een scène uit Blade Runner (1982) naspeelde. Haar versie van replicant Roy Batty die vraagt om zijn leven te verlengen en vervolgens de ogen uitdrukt van de wetenschapper die hem heeft ontworpen, zal niet veel hebben ondergedaan voor het origineel van Rutger Hauer. De regisseur van Blade Runner 2049, Denis Villeneuve, nodigde Hoeks na het zien van de ‘selftape’ meteen uit voor een auditie in Montréal, zonder haar werk in eerdere films zelfs maar te bekijken.

De regisseur vertelt de pers graag hoe de opname hem van zijn sokken blies. „Hij vertelde dat hij bang van me werd”, zegt Hoeks tijdens een promotiebezoek aan Amsterdam voor Blade Runner 2049.

Het is voor Nederlandse acteurs niet langer nodig om naar de Verenigde Staten te verhuizen om door te breken in Hollywood. Wie internationale ambities heeft, hoeft tegenwoordig geen audities meer af te schuimen, maar kan ‘selftapes’ maken die internationale casting directors moeten overtuigen. Hoeks woont trouwens wel de helft van de tijd in LA. „Maar dat heeft vooral met mijn partnerkeuze te maken.”

In Hollywood zijn selftapes al veel langer gebruikelijk, vertelt casting director Marina Wijn, die onder meer de acteurs aanleverde voor films als Knielen op een bed violen en trainingen geeft in het maken van effectieve auditie-tapes. Wijn: „Het aanbod van acteurs is in Hollywood altijd veel groter dan in België of Nederland, hier kun je nog gewoon alle acteurs die in aanmerking komen uitnodigen voor een auditie.” Bij internationale producties plaatsen casting directors meestal een oproep voor een bepaald type acteur in een internationale database, legt Wijn uit: „Vervolgens krijg je soms wel tweehonderd reacties. Uit de cv’s van de acteurs wordt een twintigtal acteurs geselecteerd, die een auditie-tape mogen insturen. Daaruit maakt de regisseur vervolgens een keuze.”

Wijn vertelt dat voor kleinere rollen een cv, een ‘showreel’ met fragmenten uit eerdere films en een selftape soms volstaan om aangenomen te worden. Voor grotere rollen volgt altijd nog een echte auditie.

Hoeks maakte op een bepaald moment zo’n acht selftapes per maand, vertelt haar agent Willemijn Tuip. „Als ze het niet te druk had op een set.” De actrice begon hiermee nadat ze in 2010 was gekozen als shooting star, een aanmoedigingsprogramma voor Europees acteertalent, tijdens het filmfestival van Berlijn. Tuip ziet het aantal Nederlandse acteurs dat via selftapes solliciteert voor buitenlandse rollen sinds het afgelopen jaar toenemen. Agentschappen zoals dat van Tuip bieden tegenwoordig trainingen aan. Hierin krijgen acteurs tips zoals: stuur altijd meerdere interpretaties van dezelfde scène mee, zorg voor voldoende licht en een effen achtergrond. Wijn: „Ik krijg soms filmpjes toegestuurd uit hotelkamers waar zonnebrandcrème en vuile kleding op de achtergrond te zien zijn, dat leidt wel af.”

Toen Hoeks van haar agent de vraag kreeg om een opname te maken voor Blade Runner 2049 had ze eigenlijk geen tijd om auditie te doen, vertelt de actrice in Amsterdam. „Ik was bezig met opnames in Duitsland en had draaidagen van 15 uur. Omdat ik een hoofdrol speelde moest ik ieder uur van de dag op de set staan.” Geen ideale situatie, maar met enige creativiteit lukte het toch een overtuigende opname te maken. Hoeks: „Ik zat tegen de badkamerdeur, met veel stopcontacten in de buurt waar ik extra lampen in had gestoken. Ik stak ook kaarsjes aan voor nog meer licht.”

Hoeks vertelt dat ze het liefst in haar eentje aan haar tapes werkt: „Als ik hulp krijg, hoor ik al snel: ‘Opnieuw? Nog een keer? Op hoeveel verschillende manieren kun je een scène interpreteren?’ Terwijl ik er zelf van houd om lang te knutselen aan een selftape.” Volgens Wijn werken de meeste acteurs wél liefst samen met collega’s of hun agent. „In een ideale situatie is er iemand die filmt en iemand die de tekst van de tegenspeler uitspreekt. Maar als dat niet mogelijk is, kun je ook in je eentje een opname maken.”

Is er een verband tussen de toename van Nederlandse acteurs die selftapes maken en professionele showreels hebben en een toename van Nederlanders die de laatste tijd opduiken in internationale producties? Volgens Wijn en Tuip wel, maar ze wijzen ook op andere gunstige factoren. Wijn: „Het aantal internationale co-producties neemt toe, waardoor er vaker wordt gezocht naar Nederlanders acteurs of technici die kunnen meewerken.” Volgens Tuip zijn er de laatste jaren ook meer filmrollen waarvoor je geen perfect Brits of Amerikaans Engels hoeft te spreken, dus komen Nederlandse acteurs sneller in aanmerking.

Het voordeel van werken met tapes is volgens Wijn vooral dat minder evidente kandidaten een kans maken op een rol. Ze introduceerde daarom ook tapes in de eerste ronde bij haar Nederlandse en internationale producties en ziet dat ook elders regisseurs zich door goede tapes kunnen laten overtuigen. Als voorbeeld noemt ze de jonge Nederlandse acteur Achraf Koutet die ver kwam bij de selectie van een acteur voor de rol van Aladdin in een nieuwe live-actionfilm van Disney. Wijn: „Een Britse collega vroeg me of ik nog iemand kende en ik tipte Koutet.” Niet lang nadat de vrij onbekende acteur een opname naar Disney had gestuurd, mocht hij naar Londen komen voor audities bij regisseur Guy Ritchie. Maar uiteindelijk viel hij alsnog af.

Ook Hoeks haalt ondanks al haar ervaring niet iedere rol binnen waarvoor ze een tape opstuurt. Maar dat vindt ze absoluut niet erg. „Ik vind het leuk om te doen. En je leert er ook veel van. Vaak bekijk ik zo’n opname en denk ik: nee, dit komt toch anders over dan ik van tevoren bedacht had.”