Recensie

Papa kan er zelf ook niets aan doen

Drama

Kan iemand voor zijn daden verantwoordelijk worden gehouden als hij een hersentumor heeft? De Deense film ‘Du Forsvinder’ stelt deze en andere vragen slim, maar maakt het moeilijk iets te voelen bij het menselijk drama van de personages.

Bij schooldirecteur Frederik (Nikolaj Lie Kaas) wordt een hersentumor vastgesteld.

Hebben we een vrije wil? In welke mate zijn we bepaald door ons DNA en de chemische processen in ons lichaam? Het zijn vragen die in het Deense Du Forsvinder (‘Ik zie je verdwijnen’) al snel luidop worden gesteld. De boekverfilming opent met middelbareschooldirecteur Frederik die als een gek een berg afraast met zijn gillende gezin in zijn auto. Niet veel later wordt bij hem een hersentumor vastgesteld en blijkt dat hij niet alleen roekeloos rijgedrag vertoont, maar ook het geld van de school met wilde investeringen heeft verkwanseld. Een rechtbank, en de kijker, mag beslissen in welke mate Frederik verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn gedrag.

Naarmate de getuigenissen en de flashbacks elkaar opvolgen duiken nog veel meer existentiële vragen op: In welke mate zien we wat we willen zien? En wie is er in deze zaak eigenlijk slachtoffer van wie?

Du Forsvinder is goed geacteerd en slim in elkaar gezet. Informatie wordt op de juiste momenten en via verschillende nevenpersonages vrijgegeven. Ook de sympathie die de kijker bijna automatisch voelt voor verteller Mia, Frederiks echtgenote, is handig ingezet. Maar deze geconstrueerdheid en de manier waarop je als kijker steeds weer bij de hand wordt genomen, zorgt er ook voor dat naarmate de film vordert het steeds moeilijker wordt om iets te voelen bij de menselijke drama’s van de personages – of moet je het biologische processen noemen?