Recensie

Jeff zonder benen lijdt niet vergeefs

Drama

Jeff Bauman, overlevende van de aanslag op de marathon van Boston, moet in de film ‘Stronger’ tot de bodem van zijn zelfmedelijden voordat hij inziet dat zijn lijden niet voor niets is.

Jake Gyllenhaal, beurtelings meelijwekkend en onuitstaanbaar als overlever van de bomaanslag op de Boston Marathon van 2013.

‘What doesn’t kill me, makes me stronger.”

Amerika heeft zich die spreuk van Nietzsche al heel lang eigen gemaakt. Lijden is immers onontkoombaar, maar fatalisme is Amerikanen vreemd. Dus moet en zal lijden eindigen in persoonlijke groei.

Dat idee wordt er ingewreven via talloze inspirerende boeken en films. Zoals Stronger, het levensverhaal van Jeff Bauman, die beide benen verloor bij de bomaanslag op de Boston Marathon van 2013. Direct uit narcose maakte hij al grappen en hielp de politie met een profielschets van de daders. Waarna Bauman ‘Boston Strong’ was: een lijdend idool dat bij sportwedstrijden werd binnengereden om met de vlag te zwaaien en Oprah op bezoek kreeg. Jeff zonder benen, de held die op de verkeerde plek stond. Voor altijd.

In Stronger, gebaseerd op Baumans autobiografie, blijkt dat heldendom een bron van gêne en is zijn bravoure eigenlijk ontkenning, een rouwfase waarin hij veel te lang blijft hangen terwijl hij het geduld van zijn vriendin Erin tergt.

Want Jeff is een moederskindje dat de bodem van zijn zelfmedelijden moet raken voordat hij man wordt en inziet dat zijn lijden niet vergeefs is.

Hoewel vrij rauw, melancholiek en kritisch over opgeklopte heldenverering, bezwijkt Stronger in de finale zo alsnog voor de sentimentele clichés van het inspiratiedrama, inclusief pianogetinkel. De sterke cast maakt dat dragelijk: zijn bazige, behoeftige moeder, zijn lieve en kordate vriendin, maar vooral Jake Gyllenhaal, beurtelings meelijwekkend en onuitstaanbaar als Bauman. Waar blijft zijn Oscar? Misschien bij iets minder middelmatig materiaal.