Hij stond altijd klaar om een goed lied te zingen

Tom Petty 1950-2017

In de jaren 70 zorgde Tom Petty voor een nieuw elan in de Amerikaanse rock-’n-roll. Maandag overleed hij.

Tom Petty in 2012 in de Heineken Music Hall. Foto Andreas Terlaak

Een vliegende gitaar doorklieft een groot karmijnrood hart op de hoes van eerste lp van Tom Petty and the Heartbreakers. Passie voor rock-’n-roll was de rode draad in het leven van zanger, gitarist en songschrijver Tom Petty, die maandag op 66-jarige leeftijd overleed aan een hartstilstand. Songs als Breakdown, American Girl, Refugee en de solohits Free Fallin’ en I Won’t Back Down vormen het hart van een songschrijversloopbaan die in 1976 een nieuw elan in de Amerikaanse rock-’n-roll teweeg bracht. Petty werkte met Bob Dylan, Johnny Cash, Roy Orbison en vooral met zijn eigen Heartbreakers, waarmee hij de Amerikaanse radiorock veertig jaar lang een schop onder de kont gaf.

In 1964 was de in Gainesville, Florida geboren Thomas Earl Petty getuige van de ophef die The Beatles veroorzaakten met hun tv-optreden in de Ed Sullivan Show. Eerder had hij Elvis Presley ontmoet bij een filmopname. Hij kreeg gitaarles van Don Felder, een van de oprichters van The Eagles die samen met The Beatles en The Byrds een belangrijke invloed uitoefenden op Tom Petty’s hang naar beatmuziek, psychedelica en countryrock. Met de groep Mudcrutch zette hij de eerste stappen; gitarist Mike Campbell en toetsenman Benmont Tench nam hij eruit mee als belangrijke sidekicks in zijn droomband The Heartbreakers.

Wie in 1977 vroeg genoeg naar Pinkpop in (toen nog) Geleen was gekomen om openingsact Tom Petty and the Heartbreakers aan het werk te zien, hoorde een band met precies dezelfde gretigheid als hun Britse tegenhangers uit de nieuwe rockbeweging. Dit was new wave, dit was spectaculair, dit was hartveroverend. Petty’s rebelse spirit sprak uit de tekst van Anything That’s Rock ‘n’ Roll: weg met school, weg met regels, alles wat rockt is beter dan een saai leven. De band brak door met het derde album Damn The Torpedoes dat de hits Don’t Do Me Like That en Refugee voortbracht.

Overlevers

Met The Waiting en Don’t Come Around Here No More toonden Tom Petty and the Heartbreakers de overlevingskracht van rock-’n-roll in de jaren tachtig. Petty’s samenwerking met George Harrison, Bob Dylan, Jeff Lynne en Roy Orbison leidde tot het enorme succes van supergroep The Travelling Wilburys, die scoorde met Handle With Care. Met Lynne als producer maakte Petty het soloalbum Full Moon Fever dat de hits Free Fallin’ en I Won’t Back Down opleverde. De laatste werd met veel emotionele impact gecoverd door Johnny Cash, nadat Petty & Heartbreakers hem begeleid hadden op het album Unchained.

In 1986 vervulde Tom Petty een dienende rol bij de True Confessions Tour van Bob Dylan, waarop hij met de Heartbreakers zowel voorprogramma als begeleidingsband was. Petty kon zich wegcijferen in dienst van een groter geheel, of onderhuids vlammen in Stop Draggin’ My Heart Around, zijn duet met Stevie Nicks. Het werd een van zijn grootste successen, samen met het soloalbum Wildflower onder de hoede van Rick Rubin. Herenigd met de Heartbreakers maakte Petty van de latere albums Into The Great Wide Open, Mojo en het meest recente Hypnotic Eye een telkens boeiende caleidoscoop van sixtiesinvloeden, psychedelische bevlogenheid en superieure rockmelodieën.

Bob Dylan noemde het nieuws van de plotselinge dood van zijn vriend en vakbroeder Tom Petty maandag „schokkend en verpletterend”. Petty was zo iemand die altijd klaar stond om te rocken of een goed lied te zingen. Zijn grootste kracht zat in de kleinste hoekjes, zoals de briljante openingswoorden van Free Fallin’: „She’s a good girl / loves her mama / loves Jesus / and America, too”. Dat hetzelfde meisje twee regels later ook nog eens „crazy ‘bout Elvis” blijkt te zijn, verbaasde niemand die Tom Petty kende als de rocker die zijn liefde voor het popverleden om wist te zetten in een groots muzikantenleven. Hij stierf praktisch in het zadel, vlak na voltooiing van een Amerikaanse tournee.