Burn-out

Gun de overspannen mens tijd en liefde

Illustratie Lynne Brouwer

Tweemaal in mijn leven heb ik een burn-out gehad. Vroeger heette dat overspannen. Vorig jaar was ik voor de tweede keer overspannen. Deze keer had ik ervaring; ik was in staat zelf het heft in handen te nemen, zelfs in mijn oververmoeide staat. Ik wist waar aan te kloppen voor support, want die heb je nodig. Ook wist ik waar de oorzaak lag. De oorzaak is overigens niet altijd werk. Of hormonen. Er wordt weinig gekeken naar alle achterliggende redenen. Waarom ben je een perfectionist? Wat kunnen we als maatschappij eraan doen? En dan bedoel ik niet alleen de samenleving, maar ook de ‘mini-maatschappij’, zoals familie.

Laten we in ieder geval het beestje bij z’n naam noemen: overspannen, de rek is eruit. Laten we kijken wat er in het lichaam gebeurt met al die adrenaline en cortisol die bij het minste of geringste door je lijf stromen. Laten we vooral accepteren dat je een waardevolle persoon bent, weliswaar oververmoeid. Wordt een overspannen mens de tijd en liefde gegund om het lichaam weer op orde te krijgen (en ja, dat duurt misschien wel een jaar of langer), dan hoeft hij zich niet keer op keer te verantwoorden en het voor de zoveelste keer uit te leggen. Een burn-out kan iedereen overkomen. Als we ons dat realiseren, kunnen we de taboe- en schaamtesfeer voorbij raken.