‘Vaak wees een klant me pas na het afrekenen op de korting’

De eerste baan Als tiener werkte Marjolein Jansen (47), vice-voorzitter van de Vrije Universiteit Amsterdam, bij de Hema. „Elke Hema voelt vertrouwd.”

Foto Bram Budel

In welke vestiging Marjolein Jansen ook komt, overal ruikt de Hema hetzelfde: een wonderlijke combinatie van textiel en rookworst. Dat we niet in het Gelderse Putten, in de winkel waar ze op haar vijftiende begon met vakkenvullen, hebben afgesproken is daarom geen enkel probleem. Elke Hema voelt vertrouwd.

Sterker nog: na al die jaren („volgens mij was het 1985”) weet het jongste bestuurslid van de Vrije Universiteit Amsterdam zelfs in een onbekend filiaal nog feilloos de weg. „Als ik nu voor het servies sta, weet ik dat de huishoudelijke apparaten nooit ver weg kunnen zijn.” Ze beent tussen de schappen door. Het klopt.

Eenmaal in lichtblauwe polo gestoken vouwt Jansen geroutineerd een stapel handdoeken en scant ze moeiteloos een berg artikelen. Als klanten achter de fotograaf aansluiten om af te rekenen, moet ze lachen. „Wat mij betreft doe ik deze kassa ook open!”

Foto Bram Budel

Geruisloze promotie

Het begon allemaal met een vakantiebaantje. De keuze was gemakkelijk: haar zus en schoolvrienden werkten ook in de Hema. „Mijn ouders hadden niet gestudeerd, maar leerden mij wel: als je iets wil bereiken, moet je er hard voor werken.” Diergeneeskunde studeren was het doel, en daar was geld voor nodig.

Na de vakantie bleef ze er op zaterdagen werken. Niet alleen als vakkenvuller, maar later ook op de versafdeling – een vrij geruisloze promotie. „Dat ging heel natuurlijk”, zegt Jansen. „Als ik zag dat een collega te druk was om bestellingen door te bellen, bood ik aan om het te doen.”

Op die manier klom ze in drie jaar tijd langzaam op, net zoals ze dat in haar latere carrière eigenlijk ook deed. Ze stapelde mavo, havo en vwo, altijd begon ze ergens onderaan de ladder. „Goed om je heen kijken en meer doen dan het noodzakelijke”, zegt ze. „Ik probeer dat mijn studenten op de universiteit nu ook mee te geven.”

Zo belandde Jansen bij de Hema uiteindelijk achter de kassa, waar ze alle prijzen met de hand aansloeg. Iets wat ze niet vervelend vond om te doen, behalve dan die wekelijkse aanbiedingen. „Vaak wees een klant me pas ná het afrekenen op de korting. Dan moest je een correctiebon aanmaken en alle prijzen weer opnieuw invoeren. Ondertussen bleef de rij maar groeien.”

Brussel

Na drie jaar stopte ze bij de Hema om te gaan studeren in Leiden. Geen diergeneeskunde (ze werd uitgeloot), maar bestuurskunde. Voordat ze eind 2015 vice-voorzitter van de Vrije Universiteit werd, werkte ze onder meer voor het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

In Putten komt Jansen weinig meer, nu ze van afspraak naar afspraak holt. Zo was ze laatst in Brussel, waar ze in het stadscentrum verrassend genoeg een Hema-filiaal tegenkwam. Op een paar dingen na was alles er hetzelfde. Het servies stond naast de huishoudelijke apparaten en de winkel geurde naar textiel en rookworst.