Column

Ik zou best willen betalen voor het ‘oude’ Twitter

Column Hans Beerekamp

Twitter laat een zeer selectief aantal gebruikers sinds deze week experimenteren met berichten van 280 tekens, het dubbele van de huidige 140. Zegen of vloek? Enkele overwegingen van een intensieve gebruiker.

Met Facebook heb ik weinig op: goed voor kunstenaars en andere beelddenkers, maar ook te veel baby’s, honden en taarten. Voor Instagram en Snapchat ben ik vermoedelijk te oud, want ik snap de lol er niet van. Maar Twitter, dat is helemaal mijn sociale medium.

Eh, Twitter, dat is toch dat open riool, waar brave huisvaders BN’ers bedreigen als die zich uitspreken tegen Zwarte Piet of voor een genderneutrale HEMA? En waar steeds meer Twitteraars van het eerste uur vrijwillig vertrekken, omdat ze zich er niet meer veilig voelen?

Jazeker, dat is Twitter! Maar ik ken het ook als hangplek voor gelijkgestemden, die jaren in het café of op Tinder zouden moeten doorbrengen om zo veel mensen met hetzelfde gevoel voor humor en identieke zeldzame hobby’s om zich heen te verzamelen. Waar het gemeenschappelijk kijken naar en bespreken van tv-programma’s als Heel Holland Bakt of het Eurovisie Songfestival pas echt leuk wordt. En dat in het eerste halfuur na een aanslag of een natuurramp, voordat de officiële media zijn gearriveerd, waardevolle burgerjournalistieke informatie biedt. Daarna moet je weg wezen, want een beproefde Twitterwet wil dat in de daaropvolgende uren het medium vooral desinformatie genereert en rond pompt.

Pomp

Ik heb Twitter ook wel eens beschreven als ‘de dorpspomp van de macht’. Een aanzienlijk deel van de gebruikers is beroepsmatig of anderszins geïnteresseerd in sociale en politieke beïnvloeding. Er zijn maar weinig politici of mensen uit de media die niet op z’n minst passief gebruik maken van dit sociale medium.

Het voordeel is naast snelheid en de mogelijkheid om je eigen mensen (‘filterbubbel’, ‘echokamer’) uit te kiezen, dat enige verbale bedrevenheid voor een soort natuurlijke selectie zorgt. In tegenstelling tot Facebook en de andere social media, die vooral vereisen dat je op de juiste knoppen kunt drukken, is het niet iedereen gegeven om haar of zijn boodschap in 140 tekens te persen. Een foto maken en plaatsen is een stuk makkelijker dan het schrijven van een haiku of een limerick.

Dat er zoveel gescholden wordt op Twitter is de schaduwkant van die nadruk op het talige element. Wie niet goed kan schrijven, beperkt zich tot enkele ongenuanceerde hartenkreten. Van gedragspsychologen als Pavlov en Skinner heb ik geleerd dat negeren (‘extinctie’) dan beter werkt dan reageren of retweeten (‘negatieve bekrachtiging’, ook een vorm van aandacht).

Ook een bedrijf

Het moge duidelijk zijn: in marketingtermen is Twitter een soort ‘niche’: niet voor het massapubliek, maar voor de liefhebbers van de schone letteren en nieuwsjunkies. Helaas: Twitter is ook een bedrijf dat winst wil maken en liefst net zo snel groeien als de andere social media. Daarom probeert Twitter steeds met kleine ingrepen om meer in de hoek van Facebook te belanden, tot verdriet van de huidige gebruikers.

Elke marketingexpert weet dat het geen verstandige strategie is om een niche te verbreden zonder instemming van de gebruikers die het huidige marktaandeel uitmaken. Je gaat toch nooit het succes evenaren van de grote broer, en je riskeert het verjagen van de bestaande fans.

Als het om kleine ingrepen gaat, is er weinig aan de hand. De soms nogal nerdy, slecht op veranderingen toegeruste Twitteraars schreeuwden moord en brand toen het sterretje, waarmee je een Tweet kon markeren, veranderd werd in een hartje. Help, Twitter wordt Facebook! Nu hoor je daar niemand meer over.

Maar over die verdubbeling van de lengte heb ik wel degelijk mijn twijfels. Ik was blij toen Twitter besloot om afbeeldingen en links niet meer mee te tellen bij de limiet van 140 tekens, ook al werkt dat systeem nog niet helemaal naar wens. Maar twee keer zoveel kunnen vertellen, dat betekent ook dubbele leestijd en kans op meer gezwets in plaats van zorgvuldig en puntig geformuleerde mededelingen.

Sommige van mijn Twittervrienden mijmeren wel eens over het idee dat de gezamenlijke gebruikers, die niet zijn geïnteresseerd in tips, algoritmes en uitgelichte boodschappen van de adverteerders, laat staan het doorbreken van de strikte chronologie, Twitter zouden kopen. Een soort van users buy-out, om Twitter terug te laten keren naar de idealistische fase van internet, van voor de advertenties en voor de scheldkanonnades.

Ik zou er best hetzelfde bedrag voor over hebben als voor Netflix of Spotify (9,99 euro per maand) om het oude Twitter te behouden en de trollen en ‘eitjes’ (anonieme gebruikers zonder profielfoto krijgen een eivormig vignet) definitief te verjagen.

Geen idee of dat nog een realistisch business model zou zijn. Waarschijnlijk is het oprichten van een eigen nieuw medium gemakkelijker te realiseren. Maar als gedachte-experiment gooi ik het graag in de groep. Mijn groep.

@Hansbeerekamp