Ze was balletdanseres, nu roeister. Het perfectionisme is gebleven

Marieke Keijser

Marieke Keijser (20) is een van de grote beloften van het Nederlandse roeien. Bij de WK in Florida hoopt ze deze week door te breken.

Marieke Keijser in actie in Zwitserland afgelopen juli. „Ik leg mezelf altijd extreem veel druk op.”Foto Alexandra Wey/EPA

Ze wordt door de speaker in het fraaie Nathan Benderson Park aangekondigd als de ‘golden girl’ van het Nederlandse roeien. Marieke Keijser is pas 20 jaar, maar heeft al naam gemaakt in het internationale circuit. Ze werd op haar achttiendewereldkampioen bij de junioren en daarna nog twee keer onder 23. Ongenaakbaar was ze de afgelopen jaren in de lichte skiff, een eenpersoonsboot.

Maar dat nummer is niet olympisch. En dus koppelde bondscoach Josy Verdonkschot haar dit jaar bij de overstap naar de senioren aan olympisch kampioene Ilse Paulis, die haar maatje Maaike Head zag afzwaaien in de lichte dubbeltwee.

Een nieuw duo dat over drie jaar in Tokio de Nederlandse eer met twee olympische titels op de laatste drie Spelen moet gaan verdedigen. Het duo werd op de EK dit jaar in hun eerste wedstrijd tweede. En dat had volgens Keijser nog wel beter gekund. „Bepaalde dingen gingen nog niet zo goed. En ik zit wel met een olympisch kampioene in de boot. Die wil je niet teleurstellen. Dat speelde ook mee.”

Het zilver bewees het gelijk van Verdonkschot en de potentie van Keijser. Maar Paulis besloot dit najaar voorrang te geven aan haar coschappen. Volgend jaar keert ze terug om de olympische cyclus te vervolgen. En dus roeit Keijser nog eenmaal solo. Goud zou haar erelijst compleet maken. „Ik ben niet de favoriet”, tempert ze de verwachtingen. „Maar wel een grote kanshebber. Al ziet de buitenwacht dat misschien anders.”

Voor een wedstrijd is ze bloednerveus

Voor het eerst in ruim twintig jaar zijn de wereldkampioenschappen roeien terug in Amerikaanse wateren. Precies op het moment dat orkanen de zuidelijke regio’s teisteren. Het scheelde een haar of Irma had de roeibaan weggevaagd. Om de race mogelijk te maken, moesten alligators het meer uit gejaagd worden. Het werd speciaal aangelegd voor het roeien.

Keijser oogt ontspannen en relaxed in de koffiezaak gelegen tegenover het hotel van de Nederlandse ploeg. Maar dat is schijn, bekent ze. Voor een toernooi is ze bloednerveus. „Dan denk en zeg ik tijdens een training: ik ga nooit finishen. Ik huil altijd voor een wedstrijd. Ik leg mezelf extreem veel druk op. Al die mensen die alles voor mij over hebben gehad, wil ik niet teleurstellen. Als ik verlies, ben ik niet te genieten. Ik vind het heel knap dat mensen kunnen lachen na een slechte prestatie. Al zal ik bij de senioren echt niet alles winnen. Daar moet ik dus nog aan werken.”

Ze is veeleisend. Het woord valt vaker. Ze moet erom lachen, zoals ze veel doet. „Ik ben heel emotioneel. Het gaat echt op en neer bij mij.”

De WK in Florida zijn vooral naast de baan een leermoment. Keijser roeide nooit langer dan drie dagen achter elkaar een wedstrijd. „Het is dan de kunst om de focus te behouden of juist even te laten varen.”

Soms liever een gewone student

Over focus gesproken. Ze is net aan een studie begonnen aan de Erasmus Universiteit. Ze slaagde in mei voor het vwo, maar zag daarna geen studieboek meer van binnen. „Het zou best kunnen dat ik volgende week dinsdagochtend aankom en na een goed ontbijt rechtstreeks richting school ga. „Iedere dag die ik onnodig mis is toch zonde?”

Dat ze een jaar langer over het vwo deed door het roeien, neemt ze zichzelf bijna kwalijk. „Dan zeggen mensen; ‘maar jij roeit toch?’” Soms zou ze wel een gewone student willen zijn. Met een bijbaantje in een restaurant of in een ijssalon lekker ijsjes verkopen. „Alleen lig ik zaterdag na twee trainingen met de voetjes omhoog en ga ik om 22.00 uur naar bed. Dat wordt hem dus niet.”

Haar gewicht is een strijd

Ze oogt extreem afgetraind in trainingstenue. Bijna té. In het lichte roeien gelden er gewichtsrestricties. Zo mag een skiffeuse 59 kilo wegen. Een duo gemiddeld 57. „Dat is altijd wel een strijd. Ik ben vrij lang, 1,73 meter. Dat is dus niet heel gezond. Ik zit nu ook als enige aan een bordje met salade terwijl iedereen pasta en vlees eet.”

Een andere sport dreef haar in de armen van het roeien. Het had weinig gescheeld of Keijser had helemaal nooit in een roeiboot gezien. Ze deed acht jaar aan ballet en werd net niet aangenomen voor het conservatorium. Haar broer vroeg of ze als afleiding een keertje wilde kijken bij zijn roeiwedstrijd en ze was gelijk verkocht.

Toch is de liefde voor ballet er nog steeds. En ze heeft veel profijt van haar achtergrond. „Ik heb een goed bootgevoel door het dansen. Dat wil zeggen dat ik een aanwijzing vaak gelijk kan omzetten in iets positiefs. Bij ballet sta je altijd voor spiegels. Als je iets fout doet, word je keihard afgestraft. Daarom ben ik ook zo veeleisend. Die spiegel is er denkbeeldig nog altijd. Ik weet ook niet wat ik leuker vind. Maar het hoogste kan ik in ballet nooit meer bereiken. In het roeien wel.”