Recensie

Het tweede Millennium-boek van David Lagercrantz

Hij nam de serie over van Stieg Larsson (1954-2004). In het tweede deel van Lagercrantz, het vijfde in de Millennium-serie, meer over het raadsel van de drakentatoeage.

Punkhacker Lisbeth Salander, de heldin uit de thrillers van Stieg Larsson (1954-2004), heeft een grote draak op haar rug. Die tatoeage maakte vanaf het eerste deel van de Millennium-serie deel uit van haar personage. Een verklaring kreeg de lezer nooit.

In De man die zijn schaduw zocht, het vijfde deel van de Millennium-serie lost David Lagercrantz (1962) het raadsel van de draak op. Het is het tweede Millennium-boek dat de Zweedse journalist en schrijver (bekend van de voetbalbiografie Ik, Zlatan) op verzoek van de erven en Larssons uitgever schreef. Van zijn eerste, Wat ons niet zal doden (2015), zijn zes miljoen exemplaren verkocht. En al heeft Lagercrantz gezegd dat hij niet de rest van zijn leven Stieg Larsson wil spelen, hij tekende toch een contract voor een zesde deel.

In De man die zijn schaduw zocht zit Lisbeth Salander een korte gevangenisstraf uit. Van achter de tralies probeert ze, samen met haar vaste metgezel, onderzoeksjournalist Mikael Blomkvist, een raadsel uit haar jeugd op te lossen. Als kind is Salander gescheiden van haar tweelingzus. Geleidelijk aan wordt duidelijk dat de meisjes deel uitmaakten van een geheim experiment van het Register voor Genetica en Leefmilieu in Uppsala.

Welk soort opvoeding en achtergrond resulteren in een brave, voortreffelijke Zweed. Door eeneiige en twee-eiige tweelingen uit elkaar te halen en in diametraal tegengestelde gezinnen te plaatsen, hoopten de wetenschappers antwoorden te vinden.

Een intrigerend gegeven, ook omdat zij die het experiment stil proberen te houden zo excentriek en meedogenloos zijn. Medici die niet deugen, het is een terugkerend thema in het Millennium-universum.

Als Larsson-navolger overtuigt Lagercrantz. De intrige van De man die zijn schaduw zocht doet niet of nauwelijks onder voor de eerste Millennium-boeken. Spannend, met vaart geschreven, behendig heen en weer springend in de tijd, en vol curieuze wetenschappelijke feiten en geavanceerde hackers-technieken.

Ook Larssons voorkeur voor criminele malloten is goed gekopieerd. Geslaagd is bijvoorbeeld Beatrice, een levenslang gestrafte moordenares die zich Benito noemt en, om geen misverstanden over die naam te laten ontstaan, in haar hals een hakenkruis heeft getatoeëerd.

Als Benito een mede-gevangene op de Extra Beveiligde Afdeling te grazen wil nemen, zorgt Lagercrantz in een paar zinnen voor de juiste sfeer: ‘In de deuropening waren Benito’s gelakte teennagels zichtbaar, en haar bleke voeten, die uit haar plastic slippers staken. Ze had haar mouwen opgestroopt en liet haar slangentatoeages zien. Ze was bezweet en onopgemaakt; haar ogen waren koud. Ze glimlachte. Niemand lachte zo onaangenaam als zij.’