Recensie

Derde Legofilm speelt weer effectief met popclichés

Animatie

Ook de nieuwste Legofilm is weer grappig voor kinderen én ouders: de helden zijn infantiele sukkels met alledaagse frustraties. Want wat moet je als je vader een kwaadaardig genie is?

Lloyd en zijn ninja’s maken zich op voor de strijd in The LEGO Ninjago Movie.

Het moederbedrijf verkeert in problemen, maar leve de Legofilm. De truc van The LEGO Ninjago Movie moge bekend zijn na The LEGO Movie en The LEGO Batman Movie. En de hoofdletters benadrukken dat het speelgoedreclame betreft. Maar die handicap is juist de kracht van deze filmserie, grappig voor kinderen én ouders.

Legofilms volgen de logica van spelende kinderen. Ze plukken bombastische popclichés uit de lucht: hier uit kungfu en mecha, gezinsdrama en high school-films. Maar de helden zijn infantiele sukkels met alledaagse frustraties. Het was eerder de succesformule van tv-serie Robot Chicken, waar de makers vandaan komen.

Wat gebeurt er ditmaal in Legoland? Lloyd is het pispaaltje op school omdat zijn vader Garmadon een kwaadaardig genie is die metropool Ninjago wil veroveren, en na elke mislukte poging zijn handlangers ontslaat door ze uit zijn vulkaan te lanceren. Een nalatige papa die zijn zoon Lloyd nauwelijks kent en dus ook niet beseft dat die de groene ninja is, spil van een groep scholieren die hem onder spirituele leiding van zijn broer, sensei Wu, met reuzenrobots de voet dwarszet. Tot de gekwelde Lloyd de fout maakt het ‘ultieme wapen’ tegen pa te lanceren, en de ninja’s op queeste moeten om innerlijke kracht te vinden.

The LEGO Ninjago Movie is net als zijn voorgangers hectisch, spits en vooral speels. Want de helden weten zelf ook wel dat ze Legopoppetjes zijn. En dat na elk armageddon de steentjes weer op elkaar geklikt en armen in de kom teruggedraaid worden.