Recensie

Al te zwijgzame Vlaamse zeebonken

Drama

Er blijft veel onuitgesproken in ‘Cargo’. De karakteristieke koppen van de acteurs en prachtige beelden van de haven van de ruwe vissers uit de film vullen het verhaal.

Binnenvettende vissers in ‘Cargo’

De meest karakteristieke koppen uit het Vlaamse acteerlandschap hebben hun baard laten staan en hun vetste West-Vlaamse accent opgezet in het speelfilmdebuut van Gilles Coulier. In Cargo slaat de pater familias van een vissersfamilie overboord tijdens een storm. Terwijl Leon Broucke in een coma ligt, worstelen zijn drie binnenvettende zonen ieder met hun eigen demonen. Jean (Sam Louwyck) met de schulden van het familiebedrijf, Francis (Wim Willaert) met zijn geaardheid en William (Sebastien Dewaele) met zijn criminele verleden.

Couliers personages zijn geen praters, dus blijft veel onuitgesproken en bijgevolg zeer vaag. Hoe zit het met Jeans verblijf in de gevangenis? Waar zijn alle vrouwen in deze film? Lacunes in het verhaal worden opgevuld met shots van rokende mannen en prachtige beelden van de haven en de onvoorspelbare Noordzee.

Het probleem lijkt dat Coulier gaandeweg zelf een beetje te verliefd is geworden op zijn soms hopperiaans aandoende beelden en personages. Gedeeltelijk terecht, deze ruwe vissers zijn fascinerend, niet in het minst door het acteerwerk. Maar de keuzes die ze maken en het verhaal dat hiermee wordt verteld, verdienden meer aandacht. Desalniettemin, een opmerkelijk debuut.