Tostibakker

Vroeger wilde ik later, als ik groot was, tostibakker worden. Elk weekend experimenteerde ik in de keuken van mijn ouders met andere ingrediënten tussen twee witte sneetjes casinobrood, met boter of geraspte kaas aan de buitenkant en met verschillende sauzen die ik ernaast serveerde. Ik was mijn eigen proefkonijn; de rest van de familie had minder vertrouwen in mijn baksels. Nog altijd filosofeer ik wel eens met een vriendin over het opzetten een tostitent, al kan ik ons concept hier niet uit de doeken doen. Misschien leest de concurrentie mee. Want ik ben allang niet meer de enige die brood ziet in tosti’s. Het AD kopte begin dit jaar zelfs dat de tosti „de nieuwe hamburger is”. De laatste paar jaar zijn er twintig horecagelegenheden die uitsluitend tosti’s serveerden bijgekomen, zo schreef de krant.

Het mooie van een tosti is dat je precies weet wat je krijgt: brood en kaas in een gegrilde uitvoering, eventueel aangevuld met andere ingrediënten. Best lastig om daarmee verrassend uit de hoek te komen. De Britse blogger Fern Green probeert het toch met haar vrolijk uitziende boek Tosti & Toast. Greens pogingen iets nieuws aan de tosti toe te voegen slagen deels. Uit haar tips voor hoe je tosti’s moet maken en welke kazen, broodsoorten en keukengerei je daar voor nodig hebt, blijkt dat dit boek niet in Nederland is gemaakt. Misschien zijn ze handig voor Britten, voor wie gegrilde boterhammen met kaas minder alledaags zijn, maar uitleggen aan een Nederlander hoe je ook met bruin brood en zonder tosti-ijzer een tosti kan maken, is vooral erg grappig. Ook haar suggesties voor tosti’s vliegen soms gierend uit de bocht: een tosti carbonara, die met spaghetti en al wordt geserveerd, is iets dat ik mijn ergste vijand nog niet zou voorzetten.

Daar staat tegenover dat ik van de vijftig recepten zeker de helft zou willen uitproberen.

Vooral blij wordt ik van het speciale kazenhoofdstuk, want dat laat zien dat Green de essentie van een tosti wel degelijk begrepen heeft. Hoeveel verschillende ingrediënten je ook tussen de boterhammen stopt, trek krijg je toch echt van die goudkleurige kaaskorstjes die aan alle kanten uit je tosti lopen. Jammer dat mijn eigen favoriet, de zelfverzonnen vierkazentosti, er niet bij staat. Al is dat ook weer bewijs dat er nog altijd ruimte is op de markt voor mijn eigen tostitent.