Recensie

Respectvolle, maar brave bewerking van Pfeijffers ‘Brieven uit Genua’

Toneelgroep Maastricht zet Ilja Leonard Pfeijffer in Brieven uit Genua onder een lekkende Cinzano-parasol. In een uiterst respectvolle bewerking van zijn autobiografie filosofeert de schrijver er lustig op los.

Daar zit de schrijver op zijn favoriete ‘piazza’: aan een groene terrastafel, de lege glazen in zijn armen geklemd. Hij laat zijn hoofd er op rusten, een sigaret smeult nog tussen zijn vingers. Het regent en de Cinzano-parasol lekt.

Het is een scène uit één van de brieven, die Ilja Leonard Pfeijffer aan zijn ex-geliefde Gelya schreef en uiteindelijk bundelde tot Brieven uit Genua (2016). Dit terras is nu het decor van de gelijknamige theaterbewerking door Toneelgroep Maastricht. In een mooie, maar wat brave voorstelling („maakt u zich geen zorgen: we roken alleen onschadelijke theatersigaretten!”) speelt Servé Hermans de schrijver, compleet met kenmerkende haardos. Michel Sluysmans regisseerde het stuk en neemt de rollen van terraspassanten voor zijn rekening.

Tussen de Italiaanse muziek door, uitgevoerd door Lies Verholle (zang) en Elisabeth De Loore (piano), klokt Pfeijffer de ene cocktail na de andere weg.

In zijn brieven wil Pfeijffer alleen de waarheid neerpennen, terwijl hij als schrijver altijd heeft gegoocheld met werkelijkheid en fictie. Het valt hem zwaar. Hij begint zich af te vragen welke rol hij eigenlijk speelt en snakt naar een dramatische wending in zijn leven. Als ware ‘deus ex machina’ verschijnt dan Stella. Pfeijffer valt meteen voor haar, maar zij kan zijn gezuip niet aanzien. Om haar verruilt de schrijver zijn cocktails voor blikjes ijsthee. Al valt daarmee ook een deel van zijn identiteit weg, klaagt hij, van de rol die hij zo lang heeft gespeeld.

Een uiterst respectvolle bewerking is het, waarin Sluysmans zich zelfs verontschuldigt voor het sleutelen aan de oorspronkelijke tekst. Dat is niet nodig, zoveel nederigheid. De observaties en mijmeringen van de schrijver vinden netjes hun plaats in de voorstelling.

Een vreemd zijspoor is een plotseling betoog over migratie en de staat van Europa. Een uitstapje dat zó uit de lucht komt vallen, dat je vlug weer een stoel wilt bijtrekken onder de Cinzano-parasol, waar de bohemien er lustig op los filosofeert.