Recensie

Hoog technisch niveau, maar weinig emotie bij NDT

Dans

In Side A: Split into One van het Nederlands Dans Theater is het verleidelijk om meer op dansers dan op choreografie te letten. Zo knap dansen ze.

Sisters staat bol van dramatische suggesties over menselijke relaties, tijd en de dood. Foto Rahi Rezvani

Met twee programma’s wil het Nederlands Dans Theater de twee kanten van zijn stijl laten zien: aan de ene kant die van de pure, hedendaagse dans van een ongekend hoog technisch niveau, aan de andere kant een meer theatrale, dramatische kant waaraan het gezelschap zijn naam te danken heeft.

Dat het aan het begin van het nieuwe theaterseizoen uitstekend gesteld is met het niveau van de dansers bewijst Side A: Split into One (later volgt Side B). Het is zelfs verleidelijk om meer op de dansers dan op de choreografie te letten: op de gerijpte kwaliteit van ‘veteraan’ Jorge Nozal bijvoorbeeld, op het naturel waarmee de jonge Alice Godfrey haar fantastische beheersing maskeert, of op de zuiverheid waarmee Jianhui Wang bewegingen aaneenkoppelt.

In Proof creëert choreograaf Edward Clug een desolaat beeld van de mens. Foto Rahi Rezvani

Wang is een van de zeven dansers in Proof, het nieuwe werk van de Roemeen Edward Clug, die daarmee zijn derde choreografie voor NDT aflevert. Opnieuw een werk met een heldere, vloeiende danstaal met originele vondsten, dit keer in een enigszins omineuze setting. Boven het toneel zweeft een enorme larve of insectenpop, als een onbestemde dreiging voor de dansers. De muziek van Radiohead versterkt de vervreemdende sfeer van de prachtige duetten en soli, die een desolaat beeld van de mens creëren.

In Medhi Walerski’s Soon overheerst een gevoel van melancholie, waaraan de muziek van singer-songwriter Benjamin Clementine in belangrijke mate debet is. Boven de dansers cirkelt, als een ronddraaiende planeet, een mobile die de oneindigheid lijkt te benadrukken, en daarmee de nietigheid van een mensenleven. De bewegingen echter zijn eerder intrinsiek poëtisch dan emotioneel expressief. Idem dito voor Sisters van Paul Lightfoot en Sol León, dat bol staat van dramatische suggesties over menselijke relaties, het verglijden van de tijd en, uiteindelijk, de dood. Maar door een onsamenhangende muziekcollage krijgt de choreografie een te verbrokkeld karakter om echt te raken.