Nederlands-Indië

Gedeeld verleden, gezamenlijk heden

Illustraties Cyprian Koscielniak

In Elsevier stond een interessant artikel over de heer Lunshof: hij was hoofdredacteur van Elsevier na de Tweede Wereldoorlog. Hij kon zich niet neerleggen bij het Akkoord van Linggajati, waarin Indonesië de jure onafhankelijkheid werd beloofd. Er werd gespeculeerd dat hij van plan was om onder andere samen met de Soldaat van Oranje de Nederlandse regering te gijzelen. Zo stond de ene vrijheidsstrijder tegenover de andere.

Het deed me denken aan de vader van een studievriendin van mij: beiden vluchtten we in 1947 vanuit Nederlands-Indië. We hebben er altijd gewoond, en met onze familie de Japanse concentratiekampen overleefd. Haar vader, Dr. P.J. Koets, was voor de Tweede Wereldoorlog directeur van het kabinet van de Nederlandse koloniale bestuurder Van Mook.

De heren Lunshof en Koets vertegenwoordigden twee werelden en waren verdeeld over de toekomst van Indonesië en de toekomst van Nederland en de wereld. Zo was het toen en zo was het nu, dacht ik na het lezen van het artikel van Onno Sinken (Ik moet de op bloed beluste Indonesische strijder begrijpen, 13/9). Nederland is voor Indonesië één van de landen binnen een hele grote wereld is, en de verhoudingen zijn uitstekend: een gedeeld verleden leidt tot een gezamenlijk heden. Laten we dat zo houden in een wereld waar veel mensen en landen het zwaar te verduren hebben.