Column

Klappen

Nee, ik heb geen koorts, maar ik droomde wel raar. Beklemmend raar zelfs. Ik stond in een menigte op de Amsterdamse Herengracht te klappen. Voor het huis van de zieke burgemeester en een meneer naast mij vroeg waarom dit was. Ik zei dat we applaudisseerden omdat de amateurs van Swift zojuist de miljonairtjes van Vitesse uit de KNVB-beker gekegeld hadden. Dezelfde beker die nog staat te glimmen in de toch al niet al te volle prijzenkast van de Arnhemse club. De man keek me raar aan. Hij vroeg wat Swift was.

„Een amateurvoetbalclub”, antwoordde ik, „ze spelen op het sportcomplex waar Fanny Blankers trainde voor haar vier gouden plakken. En op dat veldje hebben ze vanavond de afdankertjes van Chelsea verslagen en dat is humor. Amsterdamse humor. En dat delen we vanavond met onze burgemeester.”

De man vroeg of Eberhard hier ook blij mee was. Ja. Hij is namelijk ook van het voetbal. Hij heeft al langer een seizoenkaart voor Ajax dan de meeste jongens van de F-side. En hij zou hier samen met alle Amsterdammers keihard om lachen. Als hij dat nog kon.

Een jong meisje onderbrak ons omdat ze heel nodig moest. Nodig moeten vond ik een mooie oude uitdrukking. Klinkt prettiger dan plassen of pissen. Ik zei dat ze dan een zogenaamde krul moest opzoeken. Daarin moet je plassen. De krullen zijn genderneutraal. Er staat er een voor de Hema waar deze week de jongensrokjes in de aanbieding zijn.

„Maar in die krullen staan normaal de nichten toch te rukken en te bukken?”, bemoeide een oude Amsterdammer zich er mee. Volgens hem moeten jonge meisjes daar ver uit de buurt blijven.

Opeens hoorde ik vlak voor me een opdringerig Limburgs accent en ik herkende onmiddellijk de ex-minister en weggestuurde KLM-baas, die bij ons in de kroeg altijd de vrouwenmepper wordt genoemd. Camiel Eurlings dus! Ik feliciteerde de altijd blijkijker met het feit dat hij ondanks zijn criminele dossier gewoon IOC-lid mag blijven. Hij legde mij uit dat daar niks raars aan is. Dat alle IOC-leden een strafblad hebben. Dat het zelfs verplicht is. Anders kan je geen lid worden van die club.

Opeens hoorde ik vlak voor me een opdringerig Limburgs accent en ik herkende onmiddellijk de ex-minister en weggestuurde KLM-baas

Ik vroeg wat hij als IOC-lid van onze Yuri in Rio vond. Of het terecht was dat de kleine turner door die malle Maupie Hendriks naar huis was gestuurd omdat hij een paar biertjes te veel op had? Het gedrag van de Lord of the Rings vond Camiel absoluut niet kunnen. De woorden schandalig en beschamend vielen. En nog een paar van dat soort ouderwetse CDA-voltreffers.

Camieleke was niet alleen op stap in de grote stad, maar samen met de ex-voorzitter van de centrale ondernemingsraad van de Nationale Politie. Die kende hij omdat hij hem ooit geholpen had na die vervelende aangifte van zijn ex tegen hem. De politieman begreep Camiel heel goed omdat hij zijn eigen vrouw ook wel eens een beuk had verkocht.

Opeens herinnerde ik me dat uit dat onthutsende rapport van de Commissie-Ruys. Daarin stond ook dat zijn inmiddels overleden baas het incident door de vingers had gezien. Met de gouden woorden: als het maar niet elke week gebeurt. En van diezelfde baas had hij een miraculeuze loonsverhoging gekregen. Plus een buitensporige lening. „Van de doden niks dan goeds”, mompelde de oud-politieman, die mij daarna uitlegde dat hijzelf zijn vrouwen altijd met de vlakke hand sloeg, terwijl Camiel meer een ellebogenbreker was.

Ze waren samen stappen met twee oude creditcards die het nog deden. Een van de KLM en een van de politie. En opeens stonden ze in deze klappende meute. Ik legde hen uit dat de ovatie voor de burgemeester was. Dat duizend ontroerde Amsterdammers hem wilden eren en bedanken. En dat ik hoopte dat dit geen gewoonte gaat worden. Dat we dit niet steeds voor alle beroemde zieken gaan doen. Dat het wel exclusief voor Eberhard blijft.

„Dus dat bedoelden ze met klappen”, zei Camieleke tegen de oude politiereus, „ik dacht dat we gingen knokken. Bij ons in Limburg betekent klappen namelijk vechten.”

Waarop de oude Amsterdammer mijmerde: „Stel dat Swift nu tegen Feyenoord loot. Uit in De Kuip en dat dat kleine Amsterdamse cluppie… gewoon na pingels…”.

Toen schrok ik wakker. Klaarwakker. En fluisterde tegen mijn nog slaperige vrouw: „Weet jij eigenlijk wat klappen in het Limburgs is?”