Column

Wijdbeense mannen

Dankzij Hillary Clinton moest ik me verdiepen in het verschijnsel ‘manspreading’. Er bestaat nog geen Nederlands equivalent voor, als voorlopige oplossing zou ik daarom ‘manverbreding’ willen voorstellen. Ik ken dit verschijnsel van nabij, al hoop ik dat ik er mezelf nog niet schuldig aan heb gemaakt.

U zoekt een zitplaats in het openbaar vervoer of op een bankje in het park en u bent gedwongen plaats te nemen naast een man die zijn benen zo ver mogelijk uit elkaar houdt. Op die manier neemt hij ongeveer anderhalve plaats in beslag. Hij blijkt niet bereid uit vrije wil zijn benen wat dichter bij elkaar te brengen. Om dat te bereiken kunt u met uw been lichte tegendruk uitoefenen of anders rechtstreeks aan hem vragen wat in te schikken. Vervelend, want je weet nooit hoe dat afloopt, vooral in de grote stad met al die lichtgeraakte mensen.

Het wijdbeense zitten is typisch mannelijk gedrag, kan ik uit eigen waarneming vaststellen, al bestaat er wel een vrouwelijke variant: het bezet houden van de naastgelegen plaats met een tas.

Over de motieven van deze mannen bestaan allerlei theorieën, variërend van machistische geldingsdrang tot exhibitionisme. Zelf houd ik het liever op onbewuste lompheid. Het kan een gewoonte zijn van verder heel gewone mannen, maar het komt ook voor in de hoogste kringen. Daarvan heeft Hillary Clinton onlangs in de talkshow van Stephen Colbert bij CBS een interessant voorbeeld gegeven.

Hillary zat er om haar boek te promoten. Het gesprek kwam op Vladimir Poetin. Colbert wilde weten of Poetin een persoonlijke hekel aan haar had gehad. Dat geloofde Hillary niet, ze dacht eerder dat Poetin nog altijd teleurgesteld en boos was over de ineenstorting destijds van de Sovjet-Unie en Amerika als een rivaal zag. Maar ze vond wel dat Poetin zich een beetje anders gedroeg omdat zij een vrouw was.

„We kennen het in New York, we noemen het manspreading”, zei Hillary. „Hij deed het elke keer als ik hem ontmoette.” Ze deed het lachend voor: ze zakte onderuit in haar stoel, spreidde haar armen en riep: „Okay… the whole deal!

Een Amerikaanse commentator merkte op dat Hillary uit preutsheid een verkeerde imitatie gaf: ze spreidde haar armen, niet haar benen. Toch wisten we allemaal meteen wat ze bedoelde. Bovendien gaf ze gratis nog een leuk ander voorbeeld van Poetins machogedrag.

Poetin kan zich bij zulke ontmoetingen gedragen als „een verveelde jongen in de klas”, zoals Obama hem heeft omschreven, en Hillary zocht daarom altijd naar een gespreksonderwerp dat hem interesseerde. De bescherming van wilde dieren was zo’n onderwerp. Poetin troonde haar enthousiast mee naar een vertrek in zijn datsja en liet haar op een reusachtige kaart de plaatsen zien waar onder meer ijsberen leefden. Toen vroeg hij: „Zou uw man zin hebben om mee te gaan?” Waarop Hillary fijntjes antwoordde: „Als die het te druk heeft, kom ik wel.”

Qua manverbredend gedrag lijkt Poetin een geduchte rivaal in Donald Trump gekregen te hebben. Vooral als je het begrip ruim opvat en er de bedreiging van Noord-Korea met „totale vernietiging” bij rekent. Met één been staat Trump in Amerika, met zijn andere been trapt hij naar Azië. Wijdbeenser kan het niet.