Brieven

Brieven

Wildplasboete (2)

Graag demonstreren

Kan deze rechter misschien laten zien hoe vrouwen op een urinoir moeten plassen? Misschien kan hij enkele vrijwilligers vinden die zo’n plaskrul willen uitproberen? Zolang er niet evenveel mannen- als vrouwentoileten zijn, mag er geen veroordeling plaats vinden en riekt deze uitspraak naar onverbloemde discriminatie.

Can & Cannots

Dank voor hervorming

In de krant stond een onthullende uitspraak van Kim Putters (Pas op voor nieuwe tweedeling tussen ‘cans’ en ‘cannots’, 18/9). Dat is de directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, en dus een belangrijke vertegenwoordiger van de gevestigde orde.

In een bijdrage over de verzorgingsstaat brengt hij de „decentralisatie van zorgtaken” ter sprake. En dan schrijft hij: „Daarmee verdwenen de rechten op de sociale bescherming.” Hoe heeft zich deze cruciale omslag voltrokken? Wanneer hebben de kiezers de politiek een mandaat gegeven voor deze drastische ingreep?

Onder het gras van het sociale beleid van de afgelopen jaren zat, verborgen voor de gewone burger onder een dikke laag loos jargon en ingewikkelde formuleringen, een grote giftige adder. En dat beest is nu duidelijk benoemd door de heer Putters. Jammer dat de gevestigde orde ons nu pas laat weten wat de doorgevoerde „hervormingen” van de collectieve voorzieningen in feite behelzen.

Downsyndroom

Bescherm het leven

Michael van der Lubbe (Brieven, Zij kosten iedereen geld, 15/9), meent dat de keuzevrijheid van ouders een ernstig gehandicapt kind ondanks beschikbare diagnostiek geboren te laten worden begrensd wordt door de kosten waarmee zij de samenleving opzadelen. Dat is de ethiek op zijn kop.

Uitgangspunt van elke gezonde samenleving is dat zij het leven beschermt. Er kunnen uitzonderingssituaties zijn waarin de samenleving het ouders onder strikte voorwaarden toestaat het leven van een ongeboren kind voortijdig te beëindigen.

Het is echter ondenkbaar dat een gezonde samenleving ouders ooit zou verplichten dat leven te beëindigen. Laat staan dat die verplichting zou berusten op financiële afwegingen. Of op het gebrek aan nut dat dat leven voor de samenleving zou opleveren. Daar hebben we juist voor gestreden in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Recensie Mother

Draak in het kwadraat

Vijf sterren kreeg Mother in de recensie van Coen van Zwol (Hermetische, meeslepende allegorie van alles, 13/9). Van horror houden we niet, maar psychologische horror, dat is nooit weg. Maar: wat een deceptie. Goed spel, dat wel. En een allegorie van alles, ja, ongetwijfeld. Maar dan wel opgediend in vette brokken, met een effectbejag waar SBS6 nog wat van kan leren. Echte horror, compleet met bloed, geweld en smerigheid. De climax kwam al in de eerste helft, dachten we, maarwerd nog eens in het kwadraat overgedaan na de pauze, culminerend in gegraai in het lijf van een bijna-dode. Meeslepend? Nee, we werden er bijna kwaad van, van zo weinig goede smaak. Kortom, een draak in het kwadraat.

    • Daan Brouwer
    • Josine ten Berge
    • Liesje Faber
    • Rutger Hafkenscheid
    • Sophia Hijlkema