Recensie

Veelzijdige Jake Bugg maakt evenwichtig album

De Britse braniegozer Jake Bugg (23) maakte vier albums in vijf jaar en is daarmee de meest productieve singer-songwriter van zijn generatie. Na het van franje gestripte ‘On My One’ zocht hij voor ‘Hearts That Strain’ zijn heil in Nashville. Pianist Bobby Wood en drummer Gene Chrisman speelden al op ‘Dusty in Memphis’ en de relatieve jonkies Dan Auerbach en producer Matt Sweeney bezorgen Bugg zijn meest evenwichtige album tot nu toe.

In How Soon the Dawn zingt hij als een jonge James Taylor en later komt ook de invloed Glen Campbell, David Gates en zelfs Gilbert O’Sullivan aan de oppervlakte. Het klinkt allemaal minder iel dan zijn debuuthit Lightning Bolt waarvan het rockabillyvuur nasmeult in Burn Alone. In het countryduet Waiting met Noah (zusje van Miley) Cyrus positioneert Jake Bugg zich stevig als een veelzijdig zanger die muziek voor de eeuwigheid maakt. De oubollige saxofoonsolo hoort bij zijn nieuwgevonden professionaliteit.