Na het dressuurpaard de kick van het kitesurfen

Wereldbeker kitesurfing

Ooit was Annabel van Westerop (23) een paardenmeisje dat de wereldtop dressuur wilde halen. Tot ze naar Aruba verhuisde en ging kitesurfen. Nu is ze nummer twee van de wereld.

Annabel van Westerop: „Voor de wedstrijd loop ik mezelf op te vreten, maar zodra ik het water opga, ben ik dat kwijt.” Foto Gertjan Kooij

Ze oogt lief en vriendelijk en staat alle mensen op Texel rustig te woord. Maar vergis je niet, achter dat schattige uiterlijk schuilt een wedstrijdbeest. Op het strand staat Annabel van Westerop nog te trillen op haar benen. Ze is kotsmisselijk, zo zenuwachtig is ze. Zodra de geboren Leidse echter het water opgaat is ze al haar zenuwen kwijt. Dan verandert ze in een stoere kitesurfster, die hoog in de lucht springt en meerdere malen om haar as draait.

„Ik begrijp ook niet hoe ik het doe”, vertelt ze op het Texelse strand, waar deze week de wereldbeker kiteboarding wordt gehouden. Bij Paal 17 legt ze de lijnen van haar vlieger klaar. „Voor de wedstrijd loop ik mezelf op te vreten, maar zodra ik het water opga, dan ben ik dat kwijt. Dan geniet ik van de adrenalinerush en land ik na de moeilijkste tricks.”

Ze is nu de nummer twee van de wereld en wil de Braziliaanse wereldkampioene Bruna Kajiya verslaan. Bij de laatste wereldbekerwedstrijd in Frankrijk had ze haar bijna te pakken. Op 0,02 punt verloor ze nipt van Kajiya. „Freestyle kitesurfen is een technische en moeilijke sport”, vertelt de Arubaanse surfster. „Het niveau vliegt omhoog. Je moet niet alleen technisch goed, maar ook consistent zijn. Je moet na elke sprong wél landen. Ik vind die strijd met mijn tegenstanders mooi. Ik houd van competitie en zou niets liever willen doen dan dit. Ik wil dit jaar wereldkampioen worden, maar daarvoor moet ik eerst Kajiya verslaan.”

Burn-out

Zo goed als ze nu draait, zo slecht ging het een paar jaar geleden met Van Westerop. Terwijl ze voor het kitesurfen naar de mooiste plekken op aarde vloog, kreeg de Arubaanse een burn-out. „Het kiten was niet meer leuk”, vertelt ze. „Ik moest te veel van mezelf.” Ze kreeg last van haar knieën, maar de oorzaak was niet duidelijk. „Op de MRI-scan was niets te zien, maar ik moest wel rust nemen. Mijn lichaam gaf aan dat het niet verder kon.”

Vrijwel zeker was het een reactie op een familiedrama. Op haar veertiende verloor Van Westerop haar gehandicapte broertje Leon van elf en dat trauma had ze nog niet verwerkt. „Hij overleed plotseling aan een chronische ziekte. Mijn ouders en ik woonden al drie jaar op Aruba, maar mijn broertje woonde nog in Nederland, in een verzorgingstehuis. We konden hem thuis onmogelijk verzorgen.”

Het wegvallen van haar broertje maakte indruk op de jonge Annabel, die zich tot dan vooral met paardrijden bezighield. Ze reed dressuur op hoog niveau. „Op dat moment ging ik maar door”, vertelt ze. Jarenlang hield ze zich sterk. „Als mijn ouders het moeilijk hadden, dan gaf ik ze een knuffel. Huilen kon ik niet. Daar heb ik lang mee geworsteld. Waarom huilde ik niet? Hield ik niet van hem? Dergelijke gedachten spookten door mijn hoofd.”

Van Westerop zette haar verdriet om in een tomeloze prestatiedrang. Op Aruba had ze het kitesurfen ontdekt en ze wilde de wereld veroveren. „Ik ging zijn gemis compenseren. Ik wilde de perfecte kitesurfster worden.”

Infographic NRC

Ze bleek nog goed ook. Op haar achttiende had Van Westerop al een contract bij het kitemerk Cabrinha en vloog ze de wereld over. Totdat het lijntje knapte en ze een burn-out kreeg. „Drie maanden lang heb ik gehuild”, vertelt ze. „Mijn ouders wisten niet wat ze met me aan moesten. Ik wilde zo graag het perfecte meisje zijn, maar dat ging niet meer.”

Door veel te praten krabbelde ze op. Ze begon haar eigen verdriet te begrijpen. „Sinds kort kan ik pas over mijn broertje praten. Ik heb wel degelijk van hem gehouden, maar ik stopte dat weg. Nu weet ik dat het soms goed is om te huilen. Ik kan nu ook beter voor mezelf zorgen dan vroeger.”

Ze vond het plezier terug in kitesurfen en vocht terug naar de top van het freestylen. Met haar pezige lijf maakt ze voor de kust van Texel de hoogste sprongen en landt ze na de moeilijkste tricks. Mocht kitesurfen ooit olympisch wordt, dan is Van Westerop daar graag bij. „Die keuze wordt binnenkort bekend gemaakt”, vertelt ze. „Waarschijnlijk wordt het de discipline ‘racen’, maar dat ga ik dan leren. Het lijkt me geweldig om op de Olympische Spelen voor Nederland uit te komen.”