Recensie

Liefde voor classic rock levert geen klassiek rockalbum op

Het negende studio-album van de Foo Fighters kreeg dankzij producer Greg Kurstin album een blinkende vernislaag van radiovriendelijke formulerock.

In een promofilmpje bij zijn ambassadeurschapschap van Record Store Day 2015 stak Dave Grohl de loftrompet over ‘Frankenstein’ van de Edgar Winter Group, een instrumentale rockhit die de koers van zijn leven veranderde omdat de impact ervan hem op jonge leeftijd liet beseffen dat hij muzikant wilde worden. De zanger/gitarist van Foo Fighters is een gedreven man als het gaat om zijn liefde voor de ‘classic rock’ die de motor is gebleken achter de band die hij begon, nadat de zelfmoord van Kurt Cobain in 1994 een einde maakte aan Grohls stormachtige succesperiode als drummer van Nirvana.

Op het voorlaatste album Sonic Highways greep Foo Fighters de gelegenheid om rocktitanen als Rick Nielsen van Cheap Trick, Joe Walsh van The Eagles en Bowie-producer Tony Visconti tijdelijk toe te voegen aan de vaste bezetting, die met punkveteraan Pat Smear uit The Germs al een andere persoonlijke held van Grohl bevat. Foo Fighters’ negende album Concrete and Gold is de logische volgende stap in de queeste naar een monumentale sound met wortels in het rockverleden. Het is een robuust en vertrouwd klinkend album, dat in elk nummer de invloed van een of meer grote namen uit het rockpantheon verraadt. In de opbouw van hard naar zacht en het gitaarspervuur van ‘Run’ weerklinkt Metallica. De melodieuze hardrock van ‘The Line’ bevat echo’s van The Scorpions en titelnummer ‘Concrete and Gold’ heeft de duistere, slepende sfeer van Black Sabbath. De drumbeat van ‘The Sky is a Neighborhood’ is bijna letterlijk gekopieerd uit Queen’s ‘We Will Rock You’ en het door een koortsachtige basriff opgestuwde ‘La Dee Da’ eert de hardcorepunk van bands als Bad Brains.

Paul McCartney, nota bene als 75-jarige gastdrummer aanwezig in het naar Bowie en glamrock knipogende ‘Sunday Rain’, liet zijn invloed gelden op de Beatleske ballade ‘Happy Ever After’ en het naar McCartney & Wings neigende, symfonisch opgebouwde ‘T-Shirt’. De van Adele en Lily Allen bekende producer Greg Kurstin geeft het album een blinkende vernislaag van radiovriendelijke formulerock. Vocale bijdragen van Justin Timberlake, Inara George en The Kills’ Alison Mosshart helpen niet om Foo Fighters geloofwaardiger te maken als een door het vuur van punk en het non-conformisme van Nirvana opgestookt rockmonster. Liefde voor classic rock levert in dit geval nog niet per definitie een klassiek rockalbum op. Concrete and Gold is het stoere, in beton gegoten visitekaartje van een band die van massieve stadionrock zijn handelsmerk heeft gemaakt.