Een laatste kans om te doen wat je altijd al wilde

Laatste wens Organisaties als Dreams4You laten laatste wensen van mensen in vervulling gaan. „Ik weet zeker: de komende weken gaat het thuis nergens anders over.”

Foto David van Dam

Als Rein Hornes de motor van een oldtimer hoort aankomen, kijkt hij op. „Is dat de Austin?” Hornes (59), fors postuur en een kaal hoofd, zit op een ziekenhuisbed in zijn woonkamer in Leiden. Op het kastje naast het bed staan medicijnen, aan het handvat boven zijn kussen is met plakband een kindertekening bevestigd: ‘Ik hou van ju’, met hartjes eromheen. Rein Hornes heeft een agressieve hersentumor en gaat binnen een paar weken dood.

Hij wil nog een laatste wens in vervulling laten gaan. Boven zijn bed hangt een foto van Rein Hornes als baby, met zijn broer en ouders naast hun oude Austin, voor het ouderlijk huis in een naburige wijk in Leiden. Zijn wens: die foto opnieuw maken, samen met zijn familie en zo’n originele Austin. Rein is autogek, vertelt zijn vrouw Marjan. „Altijd maar zoeken naar oldtimers op zijn iPadje.” Zelf heeft hij er ook een – een oude Volvo – maar zo’n Austin zou hij heel graag nog eens in het echt zien. Dus verzamelt de hele familie zich deze dag rond zijn bed: zijn drie zoons zitten met hun vrouwen en vriendinnen op de bank en in de luie stoelen, de kleinkinderen worden van school gehaald en Reins ouders komen straks ook, uit het verzorgingshuis.

Foto David van Dam

Steeds vaker proberen mensen die weten dat ze binnenkort zullen overlijden nog één keer iets bijzonders te ondernemen, iets waar ze hun leven lang van gedroomd hebben. Bij stichting Dreams4You, die laatste wensen in vervulling laat gaan – ook die van Rein Hornes – kwamen dit jaar al bijna 550 aanvragen binnen voor ‘droomuitvoeringen’ – in heel 2016 waren dat er 480. „Door sociale media lijkt de laatste wens als fenomeen steeds bekender te worden”, zegt Fay-Lynn Asselman, operationeel manager bij Dreams4You. De een wil nog een ballonvaart maken, de ander wil naar André Rieu. De foto’s van dat soort laatste wensen worden online veel gedeeld en bereiken vaak lokale pers.

Naast Dreams4You richten ook andere organisaties zich op het vervullen van laatste wensen. Present4Life bijvoorbeeld, dat tegen betaling arrangementen aanbiedt met onder andere vliegen in een sportvliegtuig of rijden in een Ferrari. En Stichting Ambulance Wens, waarmee mensen die beperkt zijn in hun mobiliteit nog een keer vervoerd kunnen worden richting een plaats naar keuze.

Rein heeft sowieso niets met „die hele dood”

Bij Rein Hornes begonnen de klachten in april 2016: hij was steeds moe en suf, ging op de snelweg in het midden van de twee helften rijden, liet vaak eten verbranden. „Eerst dachten we nog: die is overwerkt”, zegt Marjan. Hij werkte al vijfendertig jaar bij het laden en lossen op Schiphol – op de deurpost naar de tuin staat een hele verzameling KLM-huisjes. Maar toen hij een keer van huis ging terwijl zijn kleinzoon boven lag te slapen, kreeg Marjan door dat er meer aan de hand was. „Voor die kinderen gaat hij door het vuur. Die zou hij anders nooit alleen laten. Die mogen alles van hem, zelfs op zijn buik springen.”

„Dat mag ik ook nog steeds, toch?”, zegt een van de zoons. Rein Hornes klopt op zijn bolle buik. „Ja hoor.”

Dromen gesponsord

Hij is geopereerd, bestraald en heeft radiotherapie gehad, maar is in februari van dit jaar toch uitbehandeld. „Toen gingen we wel even de bucketlist bekijken”, zegt Marjan Hornes. Nog diezelfde maand ging de hele familie naar Disneyland Parijs. „Eigenlijk zouden we dat doen met onze veertigste trouwdag volgend jaar, maar dat gaan we niet redden.” Aan de muur hangt een collage van de foto’s uit Disneyland: Rein Hornes met Goofy, de kleindochters met zeemeerminnenstaarten en Minnie Mouse-oren. Ze hebben vijf kleinkinderen. „Bijna zes”, zegt Rein Hornes, knikkend naar zijn jongste schoondochter van begin twintig met paars haar en tatoeages. „Het is goed met je”, antwoordt ze.

Daar is de Austin. Rein Hornes wordt in een rolstoel gehesen en de familie gaat via de achtertuin naar de straat. „Moet het looprek ook mee?”, vraagt de schoondochter met het paarse haar. „Doe maar gewoon”, zegt haar vriend. Marjan Hornes vertelt onder het lopen dat de tumor bij haar man vooral het emotionele gedeelte van de hersenen aantast. „Daarom is hij nu eigenlijk nooit meer enthousiast.”

Nederland Leiden 12092017 - Rein en Marjan Hornes maken een laatste rit in verschillende oldtimers. Rein heeft terminale hersenkanker en zag zijn laatste wens in vervulling gaan.
Foto: David van Dam
Rein Hornes (59) wilde als laatste wens een oude familiefoto opnieuw laten maken, met een oude Austin zoals toen ook op de foto stond.
Foto’s David van Dam

Rein Hornes lijkt inderdaad behoorlijk onverschillig onder het hele gebeuren. Hij zit zwijgend en uitdrukkingsloos in zijn rolstoel terwijl hij over het tuinpad naar de auto wordt gereden. Biedt deze laatste wens hem enige troost? „Mwah.” Hij heeft sowieso niets met „die hele dood”, zegt hij. „Die knop gaat gewoon om, en dan ben ik er niet meer. Wat mij betreft mogen ze Mieke Telkamp draaien bij de plechtigheid – ik hoef het toch niet te horen.”

De vrijwilligers van Dreams4You stellen de eigenaar van de Austin aan Rein Hornes voor en helpen hem in de bijrijdersstoel. Zijn vrouw gaat op de achterbank, en dan is het op naar het ouderlijk huis.

Dreams4You bestaat zeven jaar en heeft bijna veertig vrijwilligers in dienst; Asselman is de enige die er als operationeel manager een ‘echte baan’ heeft. De stichting werkt niet met subsidies of grote sponsoren en is daardoor voor een groot deel afhankelijk van de welwillendheid van anderen. Waar mogelijk worden de ‘dromen’ gratis uitgevoerd en in natura gesponsord – een laatste wens kan rekenen op een hoop goodwill. Bedrijven willen doorgaans graag helpen laatste wensen te verwezenlijken – vermoedelijk niet in de laatste plaats vanwege de goede pr die dat oplevert.

Wensen zijn vaak bezoeken aan Disneyland, weekendjes weg en een helikoptervlucht

Dreams4You stelt een aantal eisen aan ‘dromen’ die worden ingediend. Ten eerste moet de aanvrager nog maximaal twaalf maanden te leven hebben. „Anders is het niet haalbaar”, zegt Asselman. Iemand in het beginstadium van ALS wordt niet geholpen; die kan later terugkomen. Dan moet de ingediende droom nog passen bij de visie van Dreams4You: de stichting deelt in beginsel geen spullen uit, maar organiseert ervaringen. Asselman: „Sommige mensen vragen een verbouwing, dat doen we dus niet.”

Reisjes worden wel georganiseerd, maar niet buiten Europa en vaak met een eigen bijdrage. De meeste mensen die zich melden bij de stichting hebben „wat minder geld” en zijn niet in staat zelf hun droom te verwezenlijken. „Als iemand een vakantie aanvraagt en ons bij het kennismakingsgesprek ontvangt in een villa, dan stellen we daar wel vragen over.”

Rol voor de familie

Bij Dreams4You werkt een droomcoördinator die alle aanvragen beoordeelt. Zo’n vijftig procent valt daarbij af. Omdat ze niet voldoen aan de voorwaarden, of omdat de persoon in kwestie bij navraag al overleden blijkt te zijn. Dromen die vaak worden uitgevoerd zijn vluchten met een helikopter, een weekendje weg met het gezin en een bezoekje aan Disneyland of een Nederlands pretpark. Dreams4You probeert het eigen netwerk van de ‘dromer’ zoveel mogelijk te betrekken: de een kan voor vervoer zorgen, de ander gaat koken. Asselman: „Zo kunnen familie en vrienden ook een rol vervullen in de droomuitvoering.”

Aangekomen bij het huis staat iedereen klaar. De ouders van Rein Hornes zitten in een rolstoel te wachten. „Lekker uitje hè”, roept Marjan Hornes ze toe. „Zijn jullie ook eens buiten.” De auto wordt op de stoep geparkeerd, de drie rolstoelen ervoor, de broer van Rein Hornes ernaast. „Oma, til Rein op, net als op de foto!”, roept een van de zoons. „Dacht het niet”, zegt Hornes. „Even lachen allemaal!”, roept de fotograaf. „Schiet nou maar op”, zegt zijn broer, „ik sta mijn buik in te houden.”

Dan moet de hele familie nog op de foto. De kleindochters huppelen richting hun overgrootouders, de schoondochters doen nog even snel hun haar. Een van de kleinzoons heeft er weinig zin in: hij staat bij de stoeprand met een iPad mini voor zijn neus, de oordopjes in zijn oren. „Wil jij ook even op de foto met opa en de mooie auto?”, vraagt zijn moeder. Het jongetje haalt zijn schouders op. „Oké, dan niet.”

Na de fotosessie worden Rein Hornes en zijn ouders naar een rolstoelbusje gereden: de familie gaat nog samen lunchen. „Hij lijkt nu misschien een beetje onbewogen”, zegt Marjan Hornes terwijl de lift haar man het busje in tilt, „maar hij vindt het echt heel mooi. Ik weet zeker: de komende weken gaat het bij ons thuis nergens anders over.” Rein Hornes zegt niets, de deur van het busje gaat dicht.