Recensie

‘Loved an image’ is oneindig veel gelaagder

Juliette Blightman baseerde haar aquarellen op de tekst die je ziet als je telefoon nieuwe likes niet meer kan verwerken. Ze brengen de fantasie op gang.

Online zie ik Instagram-foto’s van mijn digitale vrienden voorbij komen. Die foto’s kan ik ‘liken’, de lelijke term voor alles wat ontroering, afgrijzen, bewondering of gewoon een snelle lach kan omvatten. Ik plaats een duim omhoog onder de afbeelding.

Maar wat gebeurt er als je telefoon (zoals de mijne) niet meer zo is geëquipeerd dat het ding alle nieuwste updates kan verwerken? Dan verschijnt er een tekst in beeld, zo laat de Britse kunstenaar Juliette Blightman zien op een tentoonstelling bij galerie Fons Welters in Amsterdam. Die tekst zegt: ‘loved an image’.

‘Loved an image’ is oneindig veel gelaagder dan die suffe opgestoken duim, omdat de woorden behalve de emotie ook een verleden impliceren. En daarmee worden de woorden een herinnering aan iets, zoet, zuur, melancholiek, boos. Blightman (1980) heeft een prachtige solo ingericht. Het is de eerste in Nederland van deze in Berlijn wonende kunstenaar die al met tal van internationale exposities erkenning heeft verworven.

Hand in hand

Blightman laat in Amsterdam een drietal tekeningen zien, aquarellen van vooral planten, en – het grootste aandeel – zwarte foto’s waaronder alleen een korte tekst in het Engels: ‘hoe was je weekeinde’, ‘ik heb je gemist’. Dagelijkse uitspraken die je doet aan de telefoon, op sociale media, in ’t café, maar die nu – geplaatst in een foto van een zwart scherm – de fantasie op gang jagen. Vul maar in lieve kijker. wie er wint en waarom. Blightman heeft haar werk in één majestueuze strakke ‘installatie’ opgezet – het zwart tussen de kleurige aquarellen.

Zo ontstaat er een imposant esthetisch geheel, en tegelijk een ritmische eenheid tussen de verre, vul zelf maar in-verbeelding die de foto’s nodig hebben, en de dichtbije tekeningen van het puur alledaagse.

Als je kijkt naar het vroegere werk van Blightman – haar gefilmde mini-essays over de invloed van meubilair op de liefde, haar performatieve schrijfwerk naast kattengras, instructies die ze haar broer gaf om een goudvis te voeren in een galerie – dan schiet me meteen het werk van de bijna geniale kunstenaar/filmmaakster en schrijfster Miranda July te binnen. Ook Blightman slaagt erin om met bedrieglijk eenvoudige performances, films, tekeningen en teksten betekenis te geven aan het alledaagse en dat te transformeren tot een mysterieuze schoonheid. In die gedaante gaat het hand in hand met de kunst de straat op.