Cultuur

Interview

Interview

Foto NBC/Getty Images

‘Met Trump valt geen goed interview te maken’

Seth Meyers

Onder de Amerikaanse late night show-presentatoren is Seth Meyers de stem der redelijkheid. Het publiek smacht naar politieke satire. ‘Trump-aanhangers kijken vast niet meer naar me.’

„Hoe gaat het?”, vraagt Seth Meyers (43) als hij de deur van zijn kantoor opendoet. Op de hoek van de zevende verdieping van de NBC Studios in het Rockefeller Center heeft hij uitzicht over de skyline van Manhattan. „That’s as far as my Dutch goes”, lacht de komiek en presentator van Late Night With Seth Meyers.

Seth Meyers trekt dagelijks zo’n anderhalf miljoen televisiekijkers – ongeveer half zoveel als zijn grote concurrenten Stephen Colbert en Jimmy Fallon. Het Amerikaanse publiek smacht naar politieke satire. Tegenover de keiharde anti-Trump-houding van Colbert en de nogal tandeloze humor van Fallon werpt Meyers zich op als de stem der redelijkheid. Volgens nieuwssite Vox is Meyers, voormalig lid van de cast en belangrijkste tekstschrijver van comedyshow Saturday Night Live, de „kalmte in de storm” die momenteel door Amerika raast.

In 2014 begon Meyers als traditionele presentator à la de legendarische Johnny Carson. Apolitiek en met luchtige grappen. Die rol paste niet bij hem. „Het voelde leeg”, vertelt Meyers, terwijl hij in de stoel naast zijn bureau achteroverleunt. Naast hem staat een foto met Kermit de Kikker, uit zijn tijd bij Saturday Night Live.

Meyers besloot al snel zijn monologen, traditioneel een stand-up act, van achter zijn bureau te doen. Net op tijd voor de opkomst van Trump introduceerde hij ‘A Closer Look’, een soms wel veertien minuten durende satirische uitleg over een relevante nieuwsontwikkeling. Meyers prikt daarmee door fake news heen en houdt de daden van president Trump tegen het licht. Bijvoorbeeld zijn omstreden uitspraken na de in geweld geëindigde neonazi-bijeenkomst in Charlottesville.

De presentator wordt door The New Yorker en The New York Times geprezen voor zijn „goedaardige politieke boosheid” en „hyperactuele” behandeling van nieuws in de geest van voormalig The Daily Show-host Jon Stewart. Op YouTube worden zijn fragmenten door miljoenen mensen wereldwijd verslonden.

Het nieuwe seizoen van Late Night With Seth Meyers ging deze week in de Verenigde Staten van start. De presentator boog zich over de laatste escalaties in het diplomatieke conflict rond Noord-Korea, de nasleep van orkaan Harvey en de intrekking van de regeling die minderjarige illegalen in Amerika beschermt. Het belooft een druk jaar te worden voor Meyers.

Foto NBC/Getty Images

Heeft u nooit moeite met de snelheid van het nieuws uit Washington?

„Doorgaans is je grootste angst als presentator van een late night show of je die avond wel genoeg hebt om over te praten. Het ‘O jee, waar gaan we het vanavond over hebben-moment’ bestaat niet meer. Trump heeft die angst vermorzeld. Het afgelopen jaar was goed voor onze show, maar de werkelijkheid is grimmiger.”

Wat hoopt u dit nieuwe seizoen te bereiken?

„Met alles wat er aan de hand is met Noord-Korea, hoop ik allereerst dat we dit jaar niet van de kaart geveegd worden (lacht). Het vorige seizoen dachten we dat de verkiezingen het hoogtepunt zouden zijn. Maar de campagne bleek het rekken en strekken te zijn voor de echte wedstrijd. Omdat we de verkiezingen zo serieus namen, hebben we wel leren omgaan met de halsbrekende ontwikkelingen van dag tot dag zoals die er nu zijn. Nu we het eerste deel van de show, het bespreken van het nieuws van de dag, onder de knie hebben, gaan we ons richten op de tweede helft. We gaan daarin meer met de inhoud experimenteren. Een van de dingen waarmee we dat gaan doen is The Check-in, waarin we naar grotere niet-actuele nieuwsverhalen kijken.”

U heeft laten weten dat Trump niet welkom is in uw show. Zou u hem toch niet stiekem op de bank willen hebben?

„Nee. Mensen denken dat het ultieme interview met Trump bestaat. Dat als je maar goed genoeg bent, hij toegeeft dat het een vergissing was om mee te doen aan de verkiezingen. Dat hij eigenlijk totaal ongeschikt is voor het presidentschap. Dat is een illusie. Als Trump een ding goed kan, is het geloven in zichzelf. Met hem valt geen goed interview te maken.”

Begin dit jaar had u wel zijn campagnestrateeg en huidig Witte Huis-adviseur Kellyanne Conway uitgenodigd. Zij is de koningin van de spin, het ontwijken van vragen en het verdraaien van feiten. Hoe kijkt u terug op dat gesprek?

„Dat was een moeilijk gesprek. Conway is een ninja-meester als het gaat om interviewen. Doorgaans maak ik mij alleen zorgen of gasten zich op hun gemak voelen. Natuurlijk wilde ik haar met evenveel egards behandelen als andere gasten, dat is mijn taak als gastheer. Maar ik wist van tevoren dat het een vervelend gesprek zou worden, want we hebben totaal andere opvattingen. Ik bekijk nooit archiefbeelden ter voorbereiding op interviews. Met Conway heb ik dat wel gedaan. Want je ziet dat zelfs de meest doorgewinterde interviewers moeite hebben met haar ontwijkende tactieken.

„Tijd is je grootste vijand in zo’n gesprek. Zij praat zo tien minuten vol als je haar de kans geeft. Ik had op journalisten voor dat er een publiek in de studio zat. Mensen die lachen om grappen, maar ook om de dingen waarmee Conway weg wilde komen. Dat was opwindend.

„Ik vind het fideel dat Conway langs durfde te komen. Je boekt met gemak Republikeinen die uitgesproken anti-Trump zijn. Maar zij die pro-Trump zijn en hem tegenover een publiek moeten verdedigen? Die wil je hebben.”

Net voor het gesprek met Conway kwam nieuws binnen over het bestaan van een pikant dossier over Trumps vermeende banden met Rusland. Daar vroeg u haar ook naar. U speelde daarmee de rol van journalist.

„Het ging zo: het verhaal brak en iemand bracht het uitgeprint naar mijn bureau. Ik las het twee keer door en vroeg Conway ernaar. Bij een medisch noodgeval in een vliegtuig vragen de stewardessen altijd of er een arts aan boord is. Is die er niet, dan vragen ze naar iemand die het dichtste bij een dokter in de buurt komt. Dat kan natuurlijk ook een loodgieter of automonteur zijn. Op die manier was ik die avond een journalist. Mensen moeten hun nieuws niet bij ons halen. Natuurlijk is ons onderdeel ‘A Closer Look’ wel feitelijk en werken we hard om alles waarheidsgetrouw uit te leggen. Maar het is overduidelijk comedy.”

Avond aan avond valt u Donald Trump aan. Denkt u dat u hiermee mensen buiten de liberale bubbel aanspreekt?

„Ik ben me er goed van bewust dat ik vooral gelijkgestemden aanspreek met mijn show. Trump-aanhangers die misschien drie jaar geleden nog naar me keken, doen dat vast niet meer. Die keuze respecteer ik. Ik kan me heel goed voorstellen hoe frustrerend het is om mij elke dag tekeer te zien gaan tegen Trump. Gelukkig zijn er genoeg andere shows voor die andere groep mensen om te kijken.

„Ik hoop vooral dat ik het nieuws uit Washington beter verteerbaar kan maken voor mijn kijkers. Lachen maakt ons allemaal wat relaxter in deze tijden.”

Als late night presentator bent u het vriendelijke gezicht op televisie na een lange dag werken. Ziet u het als uw taak het land te verenigen?

„Ik sta niet op de barricaden om Trump-aanhangers te overreden van partij te veranderen. Het idee dat wij komieken de taak krijgen om mensen te verenigen, terwijl onze president ons verdeelt, is wel erg veel gevraagd. Als komieken kunnen we alleen praten over wat er op een bepaald moment gebeurt in de wereld. Ik hoop dat ik dat op een evenwichtige manier doe. Niet door Trump op de man aan te vallen, maar door op beleidsniveau uit te leggen wat hij aan het doen is en wat dat betekent. Ik wil dat gematigde Republikeinen kunnen zeggen als ze kijken: ‘Ik deel jouw politieke visie niet, maar ik respecteer je weergave van de feiten.’”

Kijkers kunnen elke avond afstemmen op een groot aantal late night shows. Is het moeilijk om je te onderscheiden van de concurrenten?

„Ik ben blij dat zoveel mensen op hoog niveau een eigen show hebben. Ze hebben allemaal hun eigen manier van grappen maken, hun eigen stem. Ik denk dat het publiek vanzelf merkt wie ze het leukst vinden. Natuurlijk laten we zo nu en dan hetzelfde filmpje zien om daar grappen over te maken. Zoals de lange handdruk van Trump en de Franse president Macron. Als dat gebeurt, hoop je dat jouw grappen net iets beter zijn dan die van de anderen.”

U bent de zoveelste blanke heteroman met een late night show. Daar lijkt u zich sterk van bewust te zijn. Hoe belangrijk is diversiteit voor u?

„Met ons terugkerende onderdeel Jokes Seth Can’t Tell benadrukken we dat komedie in Amerika vooral afkomstig is van een bepaald soort boodschapper. Mijn schrijvers Amber Ruffin en Jenny Hagel pitchten dit idee. Zij merkten, als Afrikaans-Amerikaanse en gay vrouw, dat bepaalde grappen niet gemaakt werden. Dat dat nu wel gebeurt, is fantastisch. Ik prijs me gelukkig dat we een gevarieerde schrijversgroep hebben.

„Diversiteit in de wereld van late night krijgen, is een langzaam proces geweest. Met het succes van Samantha Bee’s Full Frontal en Trevor Noah bij The Daily Show is het moeilijk voor te stellen dat we terug kunnen gaan naar het tijdperk van alleen nog maar blanke mannen.”

U heeft al jaren een hechte band met Nederland.

„Dat klopt. Ik was er in april nog. Bladerend door mijn paspoort kwam ik erachter dat ik er de afgelopen twintig jaar meer dan vijftig keer ben geweest. In 1997 verhuisde ik naar Amsterdam om te spelen bij [improvisatiecomedygezelschap] Boom Chicago. Het is bijzonder om te bedenken dat ik als twintiger mijn weg vond naar Amsterdam, net als andere succesvolle komieken en acteurs, zoals Jordan Peele, die dit jaar de horrorfilm Get Out uitbracht en Jason Sudeikis [Horrible Bosses, Saturday Night Live].”

Volgt u het Nederlandse nieuws?

„Ik ken Geert Wilders, omdat hij internationaal in het nieuws komt. Maar veel meer dan wat er in The Economist over Nederland te lezen valt, krijg ik niet mee.”

Heeft u adviezen voor Nederlandse komieken of late night presentatoren als Arjen Lubach?

„Die was van dat filmpje ‘America first, the Netherlands second’ toch? Dat was een fantastisch item. Volgens mij gaan Nederlandse komieken veel beter om met Geert Wilders, dan Amerikaanse komieken met Donald Trump. Afgaand op de Nederlandse verkiezingsresultaten kunnen wij júllie beter om advies vragen over de omgang met polariserende politici.”

Dertien jaar Saturday Night Live en nu alweer uw vijfde jaar als late night show-presentator. Hoe ziet de toekomst eruit?

„Toen ik in 2001 ging werken voor Saturday Night Live kreeg ik mijn toegangspas voor het NBC-gebouw in Rockefeller Center. Dat betekent dat ik al zestien jaar tegen dezelfde pasfoto aankijk. Mijn grootste angst na het verlaten van Saturday Night Live was dat ik me in mijn volgende baan zou vervelen. Dat is na vier jaar nog niet het geval en hopelijk is dat over tien jaar nog zo. Ik ben gehecht geraakt aan die foto op mijn pas. Ik zou geen nieuwe baan willen met een toegangspas waar ik opeens grijs haar op de pasfoto heb.”