Het wemelde van de galgen, schedels en crucifixen

De dood was nooit ver weg in de kunst van Peter Otto. Het wemelde in zijn oeuvre van met losse toets geschilderde galgen, schedels, crucifixen en roodgloeiende deuren, waarvan niet duidelijk was of ze openden naar de hemel dan wel de hel.

Tien dagen voor zijn plotselinge dood – Otto overleed 8 september aan een hartaanval – ging kunstadviseur Peter van Beveren bij Otto op atelierbezoek. De 61-jarige kunstenaar maakte een energieke indruk en Van Beveren zocht een recente aquarel uit, een werk met een schedel erop. „‘Dit gaat zo richting dood’, zei ik tegen hem. ‘Die koop ik’. Daar hebben we samen hartelijk om gelachen.”

Een dag later mailde de kunstenaar dat zware regenval voor een modderstroom in zijn atelier had gezorgd. Karakteristiek, zegt Van Beveren. „Voor- en tegenspoed wisselden elkaar af in zijn loopbaan.”

Otto exposeerde bij gerenommeerde galeries (Riekje Swart en Nouvelles Images) en had tentoonstellingen in grote musea, zoals Kröller-Müller. Zijn werk is door tal van musea, bedrijven en collectioneurs aangekocht, en een paar jaar geleden ging hij als ‘Herr Professor’ aan de slag bij de Akademie der Bildenden Künste in München.

Maar relaties met galeriehouders eindigden met bonje en net als veel andere kunstenaars had Otto perioden met geldzorgen. Een beveiliger van de Radboud Universiteit in Nijmegen vernietigde vijf jaar geleden per ongeluk een groot kunstwerk van hem. Ook in zijn persoonlijk leven had hij te maken met fikse tegenslagen. Zo kreeg hij tien jaar geleden kanker.

Maar recent zat het hem mee. Vol overgave werkte hij aan een project voor het Rotterdamse Boijmans, het museum waar hij ooit als suppoost werkte. Met foto’s en mini-essays wilde hij een interpretatie geven van de museale praktijk. „Met kinderlijk enthousiasme en pretoogjes liep hij hele dagen bij ons rond”, zegt Catrien Schreuder, hoofd educatie bij Boijmans. Directeur Sjarel Ex: „Hij was een unieke waarnemer met een poëtische blik, die overal kunst zag.” In zijn atelier hangt een post-it met een werktitel voor de bundel die Boijmans van zijn observaties besloot te maken: Leve het aanstekelijk oog.

Otto laat een echtgenote en twee kinderen na.