‘Wil je me aan het huilen maken?’

Schrijver Arnon Grunberg vervangt twee weken non-stop een vader in een Zutphens gezin met vier kinderen. Hij doet dagelijks verslag.

‘Nu luister je weer niet naar me. Als ik zeg ‘doorlopen’ omdat er een megavieze man achter je staat dan loop je door”, is het eerste wat ik een moeder tegen haar zoontje hoor zeggen als we de binnenspeelplaats betreden.

Op dit uur van de dag zijn er weinig vaders in de binnenspeelplaats. Ik hoop dat de moeder mij niet voor megavieze man aanziet, maar in strikte zin zou ze gelijk hebben. Het gevecht tegen snot, dat wij alleen pro forma voeren, betekent dat er veel snot op mijn kleren zit. Overigens hebben we gisteren ook het gevecht tegen poep verloren. Ik was net aan het schrijven toen ik mijn vrouw – je past je toch aan – hoorde roepen: „Een klusje voor de vervangvader.”

Ik rende naar beneden. Layla van twee had de wc niet gehaald. Ik borstelde haar poep uit het tapijt. De oudste zei: „Er zit ook nog wat onder de deur.”

Binnenspeelplaats Ballorig maakt intense weemoed in mij los. Moeders zitten achter appelgebak met slagroom, een vader kruipt door de ballenbak achter zijn kinderen aan. Zou hij de megavieze man zijn?

Ik zet het pro-formagevecht tegen het snot voort. Dit is het leven en het is goed zo.

’s Middags klaart het op. Marjolein heeft geregeld dat we in de tuin van ouders van een vriendin aan de IJssel kunnen eten. Ze heeft mijn lievelingseten gemaakt, spaghetti aglio e olio. Ik zou haar willen bedanken, maar ik weet niet hoe. Als ik eerlijk ben, voelt ze meer als mijn lieve bazin dan als mijn vrouw.

Na het eten gooien de kinderen stenen in de IJssel. Marjolein blijkt supercompetitief, ze wil verder gooien dan ik.

Die avond bekijken we een film die ze me per se wilde laten zien, Captain Fantastic. „Toen ik hem de eerste keer zag, moest ik huilen”, zegt ze.

„Wil je mij aan het huilen maken?” vraag ik.

„Ik zou je emoties willen zien”, zegt ze. Om eraan toe te voegen: „Soms zie ik ze, als je met de kinderen bent.”

De film blijkt te gaan over een moeder die zelfmoord pleegt en een idealistische en activistische vader die met een roedel kinderen achterblijft.

Na afloop zitten we ongemakkelijk op de bank, zij onder een dekentje.

„Ik ga wat schrijven”, zeg ik na een tijdje.

Die nacht wil de slaap niet komen. Waarom liet ze me die film zien?

(Wordt vervolgd)