Mooie bloemen, maar het eten maakt minder indruk

Een bloemist die een restaurant opent – dat leek interessant. Maar het eten valt een beetje tegen.

Foto Rien Zilvold

Bijzonder

Het werd eens tijd dat een serieuze bloemist eten ging serveren. De kapper mag tegenwoordig champagne schenken, dus waarom niet. Het bestaat, in Utrecht. Le Jardin: overdag is het een bloemist, maar ’s avonds… (u moet de stem van Paul Jambers er even zelf bij denken).

Het restaurant is strak ingericht: stenen vloer, spots, tafels aan één kant wel met wit linnen ingedekt, aan de andere niet, en een zeer ingetogen rijtje goed uitgelichte cacti langs de muur. Buiten heeft het een geweldig terras, waar je heel fijn midden in de stad tussen het groen zit. Er is keuze uit een drie- tot en met ‘zevengerechtenmenu’ dat erg scherp geprijsd is: drie gangen voor 29 euro, zeven voor 58. A la carte zijn voorgerechten tussen de 7 en 12 en hoofdgerechten 17 euro.

Op de kaart

Het verbaast niet dat een bloemist in de keuken veel nadruk legt op groente. Daar wordt nogal mee geschermd in de communicatie. Zowel op de website als bovenaan het menu staat pontificaal:

Laat ons u voorgaan in de ‘Groentenomie’.

* Groen-te-no-mie (de; v)

1. De kunst van lekker eten en drinken met groenten als uitgangspunt.

Ok. Waarvan akte. De belofte wordt grotendeels ingelost. Ook vleeseters krijgen minstens drie vegetarische gerechten in een zesgangenmenu. De amuse – mais, yoghurtcrème, geblakerde snijboon en radijs geserveerd op zo’n keramieken schoteltje voor onder de bloempot – is vrolijk en smakelijk. De eerste gang is leuk: een tartaar van adequaat aangemaakte, vlezige tomaat, met kappertjes, augurk, mosterdzaad en een eidooiercrèmepje. Een antiboise, slim opgewerkt tot gerecht.

Een echte steak tartare – een groot bord rauw vlees – zou niet passen binnen de filosofie, zo wordt uitgelegd. Vervolgens krijgen we een enorme plak ossenworst geserveerd, met zuur en bloemkool in verschillende kleuren. Ziet er aardig uit, heeft verder weinig om het lijf. Voor de vega zijn er verschillende looksoorten (bosui en prei) met een vervelend bittere rucola-pesto en veel te zure duindoornbesjes. Het krokante parmezaankoekje botst daar nogal mee. Het is plomp en wrang. En zo moddert het de hele avond een beetje door .

Het is allemaal leuk bedacht maar ik vraag me werkelijk af of de kok het eten proeft. De koude gebonden soep van groene tomaten en koriander (geserveerd op een warm bord?) heeft een scheut azijn meegekregen waardoor die een hele nare, scherpe prik in de keel nalaat. Daar doet dat kleine beetje burrata niets aan. De ‘cassoulet zonder varkenspoot’ vervolgens is een berg droge bonen met cantharellen erop waar aan tafel een bouillonnetje over geschonken wordt. Als die bonen niet de tijd krijgen om zich lekker onder te dompelen in de bouillon (het idee van een cassoulet), dan blijft het een droge hoop.

Wel goed gelukt is het malse, sappige, zacht gestoofde lamsvlees met doperwtjes, padenstoelen-duxelle en een smeuïge aardappelpuree. Maar groene asperges in september? Tot zover het nadenken over groenten. Het ijs bij het toetje (mango-passie) is voortreffelijk gedraaid, fris-zuur en egaal zacht van structuur. Zonde van de halfharde plak mango die verbrand is op de grilpan en de melige poging tot spongecake ernaast.

Foto Rien Zilvold

De bediening zit strak in het pak, is vlot en correct. De voorkant straalt daardoor meer pretentie uit dan de keuken kan waarmaken. De wijnen zijn niet allemaal even interessant, maar aan de service valt verder niets af te dingen. Daarbij wil ik de ruimte nemen om te zeggen dat we de allerleukste serveerster ever hadden, die ons op een privé-cabaretshow trakteerde en op iedere bijdehante opmerking van mij een nóg leuker antwoord wist te geven. Dat is weliswaar geen verdienste van baas, hij heeft er wel veel geluk mee.

Eindoordeel

Le Jardin is een indrukwekkende bloemist – met een divers en knap geëtaleerd aanbod aan snijbloemen, hangplanten en cactussen. Helaas maakt het als restaurant minder indruk. Ze doen wel degelijk hun best om de groente als uitgangspunt te nemen – waarvoor hulde – en de prijzen zijn mild. Maar daar heb je weinig aan als het bord te wensen over laat.