Column

SBS-docu ‘De zaak Masmeijer’ is zeer deprimerende tv

Zap

In de documentaire over de gevallen tv-presentator Frank Masmeijer waren de antwoorden van de verdachte even onoprecht als de vragen van de interviewer.

Frank Masmeijer en Thijs Zeeman in 'De zaak Frank Masmeijer' (SBS6)

We zaten klaar met bier en chips voor de karaktermoord op Frank Masmeijer, de ex-televisiepresentator die wordt verdacht van cocaïnesmokkel. Dat de ‘documentaire’ die Thijs Zeeman maakte, daarop zou uitdraaien was wel duidelijk na de voorbeschouwingen die de afgelopen week werden uitgezonden bij (misschien heb ik iets gemist) Pauw, RTL Boulevard, RTL Late Night en weer RTL Boulevard. Bij die laatste uitzending kwam Masmeijer niet opdagen omdat hij geen zin had in een confrontatie met Peter R. de Vries.

Eerst de zaak zelf. Na zijn NCRV-loopbaan had Masmeijer een aantal horecazaken in België, met wisselend succes. In 2014 werd hij opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij de smokkel van ruim 450 kilo cocaïne in de haven van Antwerpen. Hij zat acht maanden in voorarrest, de uitspraak in zijn proces wordt in oktober verwacht. En de hoeveelheid belastend materiaal is weinig hoopgevend voor de verdachte.

Masmeijer heeft de vlucht naar voren gekozen. Hij publiceerde deze week een boek en hij stemde ermee in een jaar lang gevolgd te worden door Zeeman. „Ik wil dat men het beeld terugkrijgt van Frank Masmeijer als een jongen die zijn best doet.” Gevolgd is trouwens een rekbaar begrip: het grootste deel van het materiaal is vorige herfst geschoten.

Aanvankelijk zou het resultaat ’s avonds laat in twee delen worden uitgezonden, maar vorige week werd De Zaak Frank Masmeijer door SBS integraal verschoven naar prime time.

De formule die Zeeman koos voor zijn film is die van de journalist die geleidelijk gaat twijfelen aan de verklaringen van zijn onderwerp en hem met zijn ontdekkingen confronteert. Dat confronteren varieert van het tegen Masmeijer zeggen dat hij eruit ziet als een flamboyante maffiaman (even een tussenshotje van het patserige horloge) en het herhaaldelijk in de camera zeggen dat ‘Frank’ niet ‘het achterste van zijn tong’ laat zien. Dat laatste is waar.

We horen een kolossale hoeveelheid ontwijkende en soms tegenstrijdige verklaringen over busjes, bananen, groentemannen, neven, gestolen telefoons, vechtpartijen, Albanezen, Italiaanse paspoorten – en over 25 duizend euro cash die uit Masmeijers auto wordt gestolen op de avond dat hij de clip van zijn single Ik Geloof In Morgen heeft opgenomen. (Nee, geen hit.)

Zeeman (door Masmeijer spottend ‘inspecteur Clouseau’ genoemd) zuigt lekker door, zwaait op een gegeven moment met ‘een deel van het onderzoeksrapport’ waar hij beslag op heeft weten te leggen. Ik vermoed dat het gaat om hetzelfde deel waar De Telegraaf vijftig weken geleden over schreef.

Tegen het einde plaatst Zeeman de voormalige Amsterdamse politiewoordvoerder Klaas Wilting voor een bord met zijn verzamelde aanwijzingen, waarna hij reuze tevreden constateert dat het er slecht uitziet voor Masmeijer. Schuldig! Dat kan kloppen: in mei dit jaar meldden rechtbankverslaggevers al dat de verdachte betrokkenheid bij de zaak niet langer ontkende. Hij wist alleen niet dat het om zo veel coke ging. Dat moffelt Zeeman dan weer weg.

Al met al is De zaak Frank Masmeijer zéér deprimerende televisie, waarin de antwoorden van de verdachte even onoprecht zijn als de vragen van de interviewer. Waarom dit bestaat? Masmeijer hoopt niet terug naar de gevangenis te hoeven – en weet dat publiciteit ook een vorm van kapitaal is, nog los van de mogelijkheid dat hij is betaald voor zijn medewerking. Zeeman en SBS zagen hun kans schoon om een graantje mee te pikken van Masmeijers stommiteiten. Wat restte was een cynische invuloefening.