Lezersbrieven over kinderen met Down

Zij kosten iedereen geld

Waar Marcel Zuijderland (Belast een kind niet met Down, 8/9) zich voorstander toont van prenatale diagnostiek om ernstig gehandicapte kinderen een leven vol beperkingen te besparen, meent Margot Bos (Brieven, Kind zonder probleem, 13/9) dat het hoogstens de ouders zijn die leed bespaard wordt, gezien het levensgeluk van haar zoon met het syndroom van Down.

In beide bijdragen ontbreekt een derde relevante dimensie, namelijk het belang van de samenleving bij een zo gering mogelijk aantal ernstig gehandicapten, wier opvang en verzorging levenslang hoge kosten met zich meebrengt waar geen economisch rendement tegenover staat.

De keuzevrijheid van ouders om ondanks de beschikbaarheid van prenatale diagnostiek zoals de NIPT een ernstig gehandicapt kind toch geboren te laten worden, is derhalve niet absoluut maar begrensd door de kosten waar zij de samenleving mee opzadelen. Afzien van abortus is in dergelijke gevallen meer dan een particuliere beslissing en zou voor de ouders financiële consequenties behoren te hebben.

[/brief]

Bersiap-periode

Olifant in de kamer

„Ik moet de op bloed beluste Indonesische strijder begrijpen”, zo luidt de kop boven een bijdrage van Onno Sinke over een onderzoek naar de oorlogsmisdaden van het Nederlandse leger in voormalig Nederlands-Indië (13/9).

Indonesiërs en Nederlanders moeten „openstaan voor het perspectief van de ander”. Je had de „op bloed beluste Indonesische pemoeda (vrijheidsstrijder)” en „de wrede Nederlandse militair”. Waar twee vechten, hebben twee schuld, lijkt Sinke te zeggen.

Maar hij zwijgt over de olifant in de kamer. Cruciaal voor de bewuste periode is immers de gewelddadige koloniale bezetting van Indië door het Nederlandse leger. Het gaat hier niet om een partijtje oorlogvoeren op neutraal terrein. De Indonesiërs vochten in hun eigen land om zich te bevrijden van het Nederlandse juk. Het Nederlandse verzet tegen de Duitse bezettingsmacht in de Tweede Wereldoorlog heeft zich ook wel eens bezondigd aan dubieuze acties. Maar het geweld van iemand die in zijn eigen huis wordt aangevallen is in principe gelegitimeerd, dat van de indringer is nooit te rechtvaardigen.

Siebold & Nijntje in Japan

Konijntje veel bekender

Het enthousiasme over de voorgenomen Siebold-tentoonstelling in Japan (Von Siebold gaat voor het eerst terug naar Japan, 14/9) is volkomen terecht en mijn opmerking in dezen compleet triviaal, maar de bewering dat Siebold in Japan bekender is dan Nijntje lijkt mij toch écht onjuist.

Naar afbeeldingen van de jonge Beierse arts in Nederlandse dienst moet men zoeken, zelfs in zijn voormalige thuishaven, Deshima in Nagasaki.

Maar ‘Miffy’ het sympathieke konijntje uit Utrecht – niet te verwarren met Kitty, haar lokale dubbelganger – komt men werkelijk overal in Japan tegen, als boekje, knuffel, op kleding.

Het afgelopen voorjaar was er trouwens nog een druk bezochte Dick Bruna-herdenkingstentoonstelling in een groot warenhuis in Ginza, Tokio. De kop van het artikel is dus terecht: Siebold keert terug. Maar Nijntje is nooit weggeweest.

Correcties/Aanvullingen

Duisenberg

In de factcheck over aanstaand VSNU-voorzitter Duisenberg (NRC Checkt: ‘Duisenberg wil onderzoek naar de politieke kleur van universitaire medewerkers’, 7/9, p. 9) staat dat een commissie van de Universiteit van Amsterdam kritiek had op de „persoonlijke achtergrond” van een onderzoeker die chatberichten uitwisselde met 22 anonieme vrouwelijke Syriëgangers. Dit is onjuist. De commissie heeft alleen gesteld dat wetenschappers op hun persoonlijke achtergrond moeten reflecteren. De onderzoekster heeft sympathie met de gewelddadige jihad ontkend. Dat de Syriëgangers het „allemaal heel fijn” vonden, zoals VVD-Kamerlid Duisenberg zei, blijkt niet uit het onderzoek.